Menu 2:

(Przesuwne)

(Oto wykaz wszystkich stron z TEGO serwera, w zestawieniu językowym - w 8 językach. Wybierz interesującą Cię stronę manipulując suwakami, potem kliknij na nią aby ją uruchomić:)

(Ten sam wykaz daje się też wyświetlić z "Menu 1" poprzez kliknięcie tam na pozycję "Menu 2".)

Menu 3:

(Alternatywne adresy internetowe tej strony, np.:)

energia.sl.pl

fortunecity.com/timevehicle

milicz.fateback.com

morals.t35.com

propulsion.250free.com

storm.prohosting.com/craters

timevehicle.150m.com

totalizm.nazwa.pl

telepathy.50megs.com

telekinesis.50megs.com

bandits.netfast.org

two.xthost.info/evidence

evil.thefreehost.biz

evolution.prohosts.org

god.43i.net

god.ez-sites.ws

gravity.my-place.us

healing.happyhost.org

karma.freewebpages.org

Menu 4:

(Przesuwne)

Oto wykaz wszystkich moich stron ze wszystkich serwerów. Strony te najpierw zestawione są językami (tj. jako strony po polsku, angielsku, niemiecku, francusku, hiszpańsku, włosku, grecku, oraz rosyjsku.) Dla każdego zaś języka strony zestawione są przedmiotowo. Wybierz interesującą Cię stronę manipulując suwakami, potem kliknij na nią aby ją uruchomić:

(Ten sam wykaz daje się też wyświetlić z "Menu 1" poprzez kliknięcie tam na pozycję "Menu 4".)

Wyobraź sobie niezwykły nośnik informacji który umożliwia ludziom budowanie urządzeń komunikacyjnych jakie w sposób natychmiastowy pozwolą im się komunikować praktycznie z każdym zakątkiem wszechświata. Znaczy, za pomocą tego nośnika i wykorzystujących go urządzeń można będzie prowadzić rozmowę na żywo z kosmitami żyjącymi przy gwiazdach od których światło podróżuje do Ziemi aż przez miliony lat. Można też będzie prowadzić rozmowy na żywo z naszymi astronautami wizytującymi tamte gwiazdy. Ponadto ów nośnik informacji oraz zbudowane w oparciu o niego urządzenia pozwalały będą ludziom komunikować się ze sobą myślami przekazywanymi bezpośrednio z umysłu do umysłu - znaczy bez użycia mowy. Nawet więcej, pozwolą one ludziom na komunikowanie się myślowo nie tylko z innymi ludźmi, ale także ze zwierzętami, owadami, roślinami, a nawet z istotami z odmiennych systemów gwiezdnych. Dzięki nim niewidomi lub pozbawieni oczu nagle będą też mogli widzieć swoje otoczenie. Ów niezwykły nośnik informacji nazywany jest telepatią. Niniejsza strona stara się wyjaśnić wszystko co najważniejsze z tego co obecnie nam już wiadomo na jego temat.

Część A: Czym jest telepatia, jak telepatia działa, oraz skąd bierze się zaprezentowana tutaj wiedza o telepatii:

#A1. Ortodoksyjne zrozumienie telepatii - co ono stwierdza, dlaczego jest ono błędne, oraz jakie posiada ograniczenia:

Motto: "Zgodnie z ortodoksyjnym zrozumieniem, telepatia jest to komunikowanie się na odległość bez użycia znanych zmysłów fizycznych. Innymi słowy odbieranie czegoś co przychodzi z niczego. Dlatego w owym zrozumieniu my nie mamy możliwości ani aby poznać działanie telepatii, ani też budować urządzeń technicznych które wykorzystują telepatię dla dobra ludzkości. Jakże bowiem opanować coś co nie używa niczego?"

       Dotychczasowa nauka ziemska wypracowała swoje zrozumienie telepatii poprzez obserwację zdolności niektórych ludzi do intuicyjnego odbierania o czym myślą inni ludzie. Opisy tego zrozumienia można znaleźć w wielu encyklopediach i słownikach. Zgodnie z nim, telepatia zwykle opisywana jest w słownikach jako "zjawisko komunikowania się na odległość bez użycia znanych zmysłów fizycznych". (Np. po angielsku: "telepathy - communication between mind and mind otherwise than through the known channels of the senses" - see page 1510 in the "Chambers English dictionary", 1989, ISBN 1-85296-000-0; or "telepathy - the supposed communication of thoughts or ideas otherwise than by known senses" - see page 1604 in "The Oxford dictionary and thesaurus", 1999, ISBN 0-19-861317-2.)
       Owa dotychczasowa definicja telepatii jest bardzo nieracjonalna - jak na coś co zostało autoryzowane przez naukowców. Wszakże stwierdza ona, że albo telepatia pozwala uzyskiwać ludziom coś z niczego (tj. informację bez użycia zmysłów), albo też implikuje, że nauka jest ignorancka w sprawach telepatii ponieważ nie jest w stanie wyjaśnić ani "skąd" ani "jak" owa telepatyczna informacja dostaje się do odbiorców. W obu zaś powyższych przypadkach, dzisiejsza naukowa definicja telepatii jest co najmniej błędna, jeśli nie zupełnie ignorancka.
       W normalnych okolicznościach, gdyby było aż tak oczywiste że coś jest całkowicie błędne lub ignoranckie - tak jak to jest z dotychczasowym naukowym zrozumieniem telepatii, nauka już dawno by odrzuciła to zrozumienie i wypracowała sobie lepsze (poprawniejsze). Niestety, nauka ziemska nie jest wolna w swoich trendach i poglądach - wszakże jest rządzona przez skrytego okupanta Ziemi opisanego na odrębnych stronach internetowych, przykładowo na stronach zło, prawda, czy podmieńcy. Wszakże w żywotnym interesie owego skrytego okupanta ludzkości leży właśnie, aby ludzie nie zdobyli poprawnej wiedzy o otaczającej ich rzeczywistości. Z tego powodu, na przekór że dotychczasowe zrozumenie telepatii przez naukę ziemską jest rzucająco się w oczy błędne, nauka owa ciągle się upiera aby je utrzymywać i upowszechniać bez zmiany. Co jeszcze gorsze, na przekór że nowe (poprawne) zrozumenie telepatii zostało już wypracowane przez teorię naukową zwaną Konceptem Dipolarnej Grawitacji, stara nauka ortodoksyjna odrzuca to zrozumienie i nie chce uznać jego istnienia. W ten sposób ludzkość traci szansę na zaawansowanie swojej wiedzy również o poprawne zrozumienie pojęcia telepatii.
       Owo błędne zrozumienie telepatii, tak uparcie promowane przez ortodoksyjną naukę ziemską, posiada cały szereg ograniczeń. Przykładowo, nie pozwala ono na wydedukowanie możliwości technicznego opanowania telepatii, ani nie daje ludziom żadnych wskazówek co do zasady na jakiej takie urządzenia wykorzystujące telepatię dla celów komunikowania się ludzi mogłyby zostać urzeczywistnione.
       Aczkolwiek ortodoksyjna nauka upiera się przy swoim błędnym zrozumieniu telepatii, czytelnik wcale NIE musi, ani wcale NIE powinien postępować tak jak ona. Faktycznie to czytelnik powinien zapoznać się i rozważyć logicznie przyjęcie w swoich własnych działaniach i własnym życiu dipolarnego zrozumienia telepatii opisanego na niniejszej stronie.

#A2. Jak dipolarne zrozumienie telepatii, wprowadzone dopiero przez nową teorię naukową zwaną Konceptem Dipolarnej Grawitacji otwiera dla ludzi zupełnie nowe horyzonty i możliwości:

Motto: "Zgodnie ze zrozumieniem telepatii w Koncepcie Dipolarnej Grawitacji, telepatia jest rodzajem jakby mowy za pomocą której porozumiewają się ze sobą inteligentne przeciw-ciała wszystkich obiektów zawartych w przeciw-świecie."

Zgodnie z wyjaśnieniami relatywnie nowej teorii naukowej zwanej Konceptem Dipolarnej Grawitacji, które dodatkowo poparte zostały ustaleniami empirycznymi, telepatia jest to szczególny rodzaj konwersacji prowadzonej w odmiennym świecie. Konwersacja ta propaguje się po owym odmiennym świecie (zwanym "przeciw-światem") za pośrednictwem wibracji dźwięko-podobnych jakie są formowane w rodzaj mówionego języka zwanego ULT, zaś w jakie wpada substancja panująca w owym odmiennym przeciw-świecie. W naszym świecie owe wibracje dźwięko-podobne mogłyby być definiowane jako fala czysto magnetyczna.
Dokładniejsze opisy telepatii zaprezentowano w podrozdziałach H7 do H7.2 z tomu 4 najnowszej monografii naukowej [1/4] "Zaawansowane urządzenia magnetyczne". Telepatia jest też omawiana w podrozdziale L6.3 tomu 7 nieco starszej monografii [8] "Totalizm". (Obie te monografie dostępne są gratisowo za pośrednictwem niniejszej strony.) Wskazane tu prezentacje telepatii wyjaśniają szczegółowo czym jest to zjawisko, jak je powodować metodami biologicznymi i technicznymi, jak je wykorzystywać np. do łączności na międzygwiezdne odleglosci czy do budowy rzutników telepatycznych przekazujących informacje z nieskończenie dużą szybkością, oraz jakie zjawiska towarzyszą pojawianiu się telepatii - stąd jak rozpoznawać i odróżniać łączność telepatyczną np. od zwykłej łączności radiowej. Niniejsza strona interenetowa podsumowuje najbardziej kluczowe informacje tam zaprezentowane.

* * *

Jedną z najważniejszych konsekwencji powyższego dipolarnego zrozumienia telepatii jest, iż wskazuje ono sposób i zasadę techniczną dla praktycznego urzeczywistenienia urządzeń do łączności telepatycznej. Urządzenia takie pozwalały bowiem będą ludziom nie tylko na ogromnie efektywne porozumiewanie się między sobą za pośrednictwem bezpośredniej wymiany myśli, ale także na porozumiewanie się ludzi ze wszelkimi innymi mieszkańcami wszechświata, np. zwierzętami, owadami, a nawet roślinami. Jedno z takich urządzeń do łączności telepatycznej, przyjmuje formę piramidy pokazanej na "Fot. #2" oraz omówionej w części E tej strony.

#A3. Na czym polega owa nowa teoria totaliztycznej nauki nazywana Konceptem Dipolarnej Grawitacji, która m.in. wyjaśniła czym jest telepatia i jak ludzie mogą z niej korzystać:

       Esencja nowej teorii naukowej nazywanej Konceptem Dipolarnej Grawitacji sprowadza się do odkrycia i następnego formalnego udowodnienia, że pole grawitacyjne jest polem dipolarnym, nie zaś polem monopolarnym jak dotychczas to twierdziła ortodoksyjna nauka ziemska. (Pole dipolarne jest to każde dynamiczne pole posiadające dwa bieguny, mianowicie "wlot - inlet" (I) oraz "wylot - outlet" (O). Najlepszym przykładem pola dipolarnego jest pole magnetyczne, w którym "wlotem" (I) jest biegun "N", zaś "wylotem" (O) jest biegun S - gdzie oba bieguny N i S są oznaczane zgodnie z notacją kartograficzną. Innym przykładem dynamicznego pola dipolarnego jest pole formowane przez cyrkulację powietrza w naszym domowym odkurzaczu. Wlot tego powietrza do odkurzacza jest biegunem (I), zaś jego wylot jest bieguinem (O). Z kolei pole monopolarne to każde statyczne pole bezbiegunowe, np. pole ciśnień czy pole elektryczne.) Powyższe z kolei oznacza, że pole grawitacyjne faktycznie jest podobne do pola magnetycznego, lub do pola formowanego np. przez przepływ powietrza przepompowywanego przez odkurzacz czy przez śmigło wentylatora. Natomiast grawitacja jest zupełnie niepodobna do wszelkich pól monopolarnych, przykładowo do pola elektrycznego czy do pola cisnień.
       Najważniejszym następstwem dipolarnego charakteru grawitacji jest, że faktycznie cały nasz wszechświat musi być zbudowany zgodnie z zasadami dynamicznych systemów formujących pola dipolarne. Przykładowo, przy dipolarnej grawitacji nasz świat fizyczny musi być tylko pierwszym z dwóch równoległych światów jakie istnieją we wszechświecie. Dzieje się tak ponieważ pole grawitacyjne ma charakter koncentryczny (tj. zbiegający się do jednego punktu). Aby więc takie koncentryczne pole mogło być równocześnie polem dipolarnym, jego linie sił po zbiegnięciu się w jednym punkcie granicznym muszą znikać z naszego świata, przenikać przez jakąś niewidzialną i nieprzenikalną barierę, poczym wyłaniać się w zupełnie odrębnym od naszego, równoległym świecie. Dlatego zgodnie z Konceptem Dipolarnej Grawitacji, na drugim końcu dipola grawitacyjnego istnieć musi jeszcze jeden świat, nazywany przeciw-światem. Oba te światy, znaczy "nasz świat" oraz ów drugi "przeciw-świat", muszą się mieć nawzajem do siebie tak jak obiekty mają się do swoich odbić lustrzanych. To zaś wprowadza cały szereg następstw. Jednym z nich jest, że oba te światy, tj. "nasz świat" oraz ów równoległy "przeciw-świat", muszą być wypełnione substancjami o dokładnie odwrotnych do siebie atrybutach. Znaczy, kiedy substancja z naszego świata zwana materią cechuje się masą, inercją, tarciem, oraz brakiem inteligencji w stanie naturalnym, owa substancja z przeciw-świata, zwana przeciw-materią musi mieć wszystkie cechy dokładnie odwrotne. I tak przeciw-materia musi być bezważka, samo-mobilna (tj. zdolna do samoczynnego inicjowania ruchu), nadśliska (tj. nie wykazująca żadnego tarcia), oraz cechująca się naturalną inteligencją (tj. zdolna do myślenia w swoim stanie naturalnym). Z kolei cały odrębny świat wypełniony substancją jaka posiada zdoność do myślenia w stanie naturalnym, faktycznie jest rodzajem ogromnego naturanego komputera. Ten naturalny komputer jest przez Koncept Dipolarnej Grawitacji nazywany "wszechświatowym komputerem", albo "UC" (od "uniwersal computer"). Z kolei religia chrześcijańska nazywa go Bogiem Ojcem.
       Innym następstwem lustrzanej współzależności jaka przy dipolarnej grawitacji musi istnieć pomiędzy naszym światem i przeciw-światem, jest że każdy obiekt wszechświata musi w niej istnieć aż w dwóch odrębnych kopiach czy składowych fizycznych naraz. Każda z tych kopii czy składowych współistnieje w odmiennym świecie. Kopia z naszego świata to po prostu dany obiekt lub dane ciało fizyczne. Natomiast kopia z przeciw-świata to inteligentny duplikat przeciw-materialny tego obiektu lub ciała. To ów duplikat faktycznie jest nośnikiem inteligencji, pamięci, itp., czyli faktycznie to on działa jak komputer sterujący danym ciałem. Wszakże jest on uformowany z inteligentnej substancji, która myśli w swoim stanie naturalnym. (Religie te dwie nasze kopie nazywają "ciałem" oraz "duchem".) Obie kopie tego samego obiektu są ściśle sprzężone ze sobą siłami wzajemnych oddziaływań grawitacyjnych. Dlatego jeśli jedna z owych kopii jest poruszona (lub przetransformowana), druga kopia musi za nią podążać. Jeśli więc jesteśmy np. w stanie poruszyć kopią (duchem) jaka znajduje się w odmiennym przeciw-świecie, wówczas ruch owej kopii wymusi że także fizyczny oryginał danego obiektu zaczyna się poruszać. Taki właśnie ruch, jaki został zainicjowany w owym odmiennym przeciw-świecie nazywany jest ruchem telekinetycznym. W podobny sposób działa również uzdrawianie telekinetyczne (tj. uzdrawiana jest owa kopia z przeciw-świata, podczas gdy oryginalne ciało z naszego świata automatycznie poprawia swe zdrowie). Podobnie też jak ów ruch telekinetyczny czy uzdrawianie telekinetyczne, nowy Koncept Dipolarnej Grawitacji wyjaśnia w prosty sposób wszelkie inne zjawiska, których ziemska nauka ortodoksyjna nie była w stanie dotąd wyjaśnić. Przykładowo, wyjaśnia on również czym jest czas, energia, grawitacja, ESP, Bóg, pamięć, uczucia, nirwana, akupunktura, oraz wiele więcej.
       Autorem Konceptu Dipolarnej Grawitacji jestem ja sam (tj. Dr inż. Jan Pająk). Tą nową teorię totaliztycznej nauki miałem zaszczyt opracować w 1985 roku. Początkowo zamierzałem nią jedynie opisywać sposób na jaki działa pole grawitacyjne. Jednak po jej sformułowaniu okazało się, że przekształciła się ona w ową od dawna poszukiwaną przez ludzi teorię wszystkiego. Dostarcza ona bowiem odpowiedzi dla praktycznie wszelkich zapytań jakie ludzie mogą sobie zadawać. Aby dać tutaj jakieś pojęcie jak szeroki jest zakres pytań na które ona udziela odpowiedzi, proponuję zajrzeć na poszczególne strony totaliztycznych nauk wymienione w "Menu 2". Większość bowiem z owych stron oparta została właśnie na wiedzy wynikającej z owego Konceptu Dipolarnej Grawitacji.
       Jednym z istotniejszych pytań na które odpowiedzi udziela właśnie ów Koncept Dipolarnej Grawitacji, jest wyjaśnienie czym jest telepatia i jak ona działa. Zgodnie z tym wyjaśnieniem, wszystkie obiekty które istnieją we wszechświecie faktycznie są zbudowane jak dzisiejsze komputery. Znaczy, posiadają one swoje hardware (tj. ciała fizyczne), które zawarte jest w naszym świecie fizycznym. To właśnie w owym hardware, czyli w naszych ciałach fizycznych, zamontowane są wszelkie ludzkie zmysły - do których naukowcy mają żal że nie zajmują się one odbieraniem telepatii. Niezależnie od owego hardware, wszelkie obiekty wszechświata posiadają również swoje software (tj. przeciw-ciała). To software zawarte jest w owym odrębnym "przeciw-świecie". Zgodnie z Konceptem Dipolarnej Grawitacji, w taki właśnie sposób analogiczny do dzisiejszego komputera zbudowane są np. całe planety, drzewa, a także organizmy ludzkie, czy nawet tak proste obiekty jak ołówki lub kamienie. Przeciw-ciało każdego obiektu fizycznego istniejącego we wszechświecie faktycznie jest rodzajem pamięci komputerowej w której składowana zostaje ogromna liczba najróżniejszych programów jakie sterują losami ciała fizycznego tego obiektu. Na owe programy składa się generalny program "losu" danego obiektu, najróżniejsze programy "karmy" którą ów obiekt sobie wypracował, programy "planów działania" które obiekt ten inteligentnie sam dla siebie zaprogramował, itd., itp. Programy te następnie uruchamiane są jeden po drugim, zgodnie z zasadami działania przeciw-ciała. Ich kolejne uruchamianie powoduje, że ciało fizyczne danego obiektu podlega najróżniejszym transformacjom, które my zwykle nazywamy "przebiegiem życia". Z kolei ów fakt że nasze programy z przeciw-świata są stopniowo uruchamiane i zmieniają one dane ciało fizyczne, my odbieramy jako przebieg naszego życia.
       Co jednak najciekawsze w owym systemie ciał fizycznych i inteligentnych przeciw-ciał, to że przeciw-ciała wszelkich obiektów mogą w przeciw-świecie komunikować się nawzajem ze sobą. Czynią to też w taki sposób, że ciała fizyczne z naszego świata wcale nie wiedzą że ich przeciw-ciała ze sobą się komunikują. Jest więc to trochę tak jak z owymi programami sekretnie instalowanymi w naszych dzisiejszych komputerach - które też komunikują się sekretnie pomiędzy sobą za pomocą internetu, podczas gdy użytkownicy owych komputerów wcale nie widzą o istnieniu tej komunikacji. (To dzięki takiej właśnie sekretnej komunikacji pomiędzy programami z naszego komputera, o istnieniu jakiej nie mamy nawet pojęcia, nasze konta bankowe i hasła czasami lądują w posiadaniu najróżniejszych rzezimieszków.) Przeciw-ciała wszelkich obiektów zamieszkujących wszechświat używają do owego sekretnego komunikowania się ze sobą specjalnego rodzaju "mowy" która propaguje się po przeciw-świecie. Mowa ta jest propagowana pomiędzy owymi przeciw-ciałami za pomocą dźwięko-podobnych wibracji przeciw-materii. To właśnie owe dźwięko-podobne wibracje przeciw-materii nazywane są telepatią.
       Podsumujmy teraz powyższe wyjaśnienie wynikające z Konceptu Dipolarnej Grawitacji oraz poparte ustaleniami empirycznymi. Definiuje ono telepatię w następujący sposób. "Telepatia jest to dźwięko-podobny rodzaj wibracji przeciw-materii które propaguję się po przeciw-świecie przenosząc użyteczne informacje oraz narazie pozostając niewykrywalnymi z naszego świata." Wibracje te typowo są nośnikami dla rodzaju "mowy" wygłaszanej w szczególnym języku zwanym ULT. Za pomocą tej mowy przeciw-ciała wszelkich obiektów fizycznych zawartych w całym wszechświecie porozumiewają się nawzajem ze sobą.
       Dalsze informacje na temat Konceptu Dipolarnej Grawitacji można znaleźć w rozdziałach H i I z tomów 4 i 5 monografii [1/4] "Zaawansowane urządzenia magnetyczne". Wyjaśnienie czym właściwie jest telepatia zawarte są w podrozdziałach H7 do H7.2 z tomu 4 tamtej monografii [1/4]. Z kolei wyjaśnienia Konceptu Dipolarnej Grawitacji dotyczące mechanizmu wyzwalania technicznej wersji telepatii oraz budowy telepatycznych urządzeń komunikacyjnych zawarte są w rozdziale N z tomu 11 owej monografii [1/4]. Nieodpłatne egzemplarze tej monografii [1/4] można sobie załadować za pośrednictwem "Menu 1" i "Menu 4" z niniejszej strony internetowej. Teoria ta skrótowo omawiana jest także na kilku odrębnych stronach internetowych. Jej najbardziej wyczerpująca prezentacja zawarta jest na stronie Koncept Dipolarnej Grawitacji. Jest ona także częściowo omawiana na stronach telekinesis_pl.htm, fe_cell_pl.htm, free_energy_pl.htm, timevehicle_pl.htm, niniejszej telepathy_pl.htm, czy totalizm_pl.htm, które dostępne są pod całym szeregiem adresów, np. pod adresem telekinesis.50megs.com.

#A4. Jak działanie "telepatii" jest wyjaśniane przez ów Koncept Dipolarnej Grawitacji:

Zgodnie z opisami zawartymi w podrozdziale H7 tomu 4 monografii [1/4], oraz w podrozdziale L6.3 tomu 7 nieco starszej monografii [8] "Totalizm", fala telepatyczna przypomina falę dzwiękową z naszego świata, tyle że propaguje się ona poprzez przeciw-materię wypełniającą zupełnie odrębny świat zwany przeciw-światem. Wyjaśnienie to wynika właśnie z owej poprzednio opisanej naukowej "teorii wszystkiego" zwanej Konceptem Dipolarnej Grawitacji. Zgodnie z owym Konceptem Dipolarnej Grawitacji, wszystkie obiekty istnieją równocześnie aż w dwóch równoległych światach o naturze fizykalnej, t.j. (1) w naszym świecie fizycznym, oraz (2) w innym świecie istniejącym równolegle do naszego świata a nazywanym "przeciw-światem". Ów "przeciw-świat" jest naukowym odpowiednikiem dla "świata duchów" opisywanego przez nasze religie. W owym drugim świecie, podobnie jak w naszym, też panuje odpowiednia substancja. Tyle, że jest ona zdecydowanie różna od materii z naszego świata. Substancja ta nazywana jest "przeciw-materią". Jej niezwykłe cechy obejmują że m.in. jest ona nieważka, oraz że wykazuje idealną sprężystość. Jeśli więc w owym przeciw-świecie zapoczątkowany zostaje gwałtowny ruch jakiegoś obiektu, ruch ten musi wzbudzać fale wibracji owej przeciw-materii. Fale te są podobne do fal dźwiękowych z naszego świata - jak wiemy także zawsze zapoczątkowywanych gwałtownym ruchem jakiegoś obiektu. Owe dźwiękopodobne fale z przeciw-świata nazywane są właśnie "falami telepatycznymi". Podobnie jak ma to miejsce z innymi falami, również fale telepatyczne daje się modulować, oraz nakładać na nie informacje typu "mowa". Dlatego doskonale nadają się one do łączności telepatycznej. Ponieważ przeciw-materia jest bezważka i nie posiada inercji, fale telepatyczne przemieszczają się w niej z nieskończenie dużą szybkością. Urządzenia telepatyczne mają więc tą przewagę nad naszymi dzisiejszymi urządzeniami radiowymi, że pozwalają one na natychmiastowe komunikowanie się w czasie rzeczywistym, nawet jeśli odległości pomiędzy tymi co się komunikują przekraczają odległości międzygwiezdne, czy nawet odległości międzygalaktyczne.

#A5. Jakie korzyści i perspektywy otwiera dla nas nowe zrozumienie "telepatii" według ustaleń owego Konceptu Dipolarnej Grawitacji:

Ustalenia owego Konceptu Dipolarnej Grawitacji, że telepatia jest to dźwiękopodobny rodzaj fal propagujących się z nieskończoną szybkością na wskroś przeciw-świata, otwierają dla nas cały szereg najróżniejszych możliwości. Przykładowo, pozwalają one lepiej zrozumieć świat jaki nas otacza, dokumentują że nasza cywilizacja jest skrycie okupowana przez szatańskich UFOnautów, dostarczają namacalnego dowodu na fakt że Bóg faktycznie istnieje, itp., itd. Najważniejszą z owych możliwości jest, że ustalenia te otwierają dla ludzi możliwość budowy "urządzeń telepatycznych" w rodzaju piramidy pokazanej na "Fot. #2". Za pomocą zaś tych urządzeń ludzie będą mogli porozumiewać się z mieszkańcami dalekiego wszechświata. Wszakże jedyne co nam potrzebne aby zbudować takie urządzenia telepatyczne, to znajmość ich zasady działania oraz odrobina dobrych chęci. Zasada ich działania jest już obecnie nam znana. Opisana ona wszakże została w części E tej strony, a także w odrębnym traktacie [7/2]. Jedyne więc co nam ciągle potrzebne aby zbudować owe urządzenia, to wykrzesać ze siebie odrobinę inicjatywy i dobrych chęci. Niniejsza strona ma na celu m.in. opisanie również działania tych niezwykłych urządzeń. Aby jednak dokonać tego w sposób jaki będzie dla nas zrozumiały, musi ona wyjaśniać owe sprawy po kolei, zaczynając od podstaw.

Część B: Telepatia biologiczna oraz przegląd przykładów i mechanizmów nieświadomej komunikacji telepatycznej:

#B1. Gdzie, zgodnie z owym Konceptem Dipolarnej Grawitacji, ludzie mają do czynienia ze zjawiskiem telepatii biologicznej:

Niemal jedynymi opracowaniami całkowicie naukowymi, jakie opisuja telepatię, to słowniki i encyklopedie. Dlatego wierzymy, że zjawisko to jest równie mitologiczne, oraz równie niewyjaśnialne, jak starozytni bogowie. Tymczasem okazuje się ono bardzo proste. Tyle tylko że dla dzisiejszych prymitywnych instrumentów narazie jest ono niewykrywalne. Jeśli jednak poznamy je lepiej, zaczniemy nim się posługiwać równie poręcznie jak obecnie czynimy to z radiem.
Jak też Koncept Dipolarnej Grawitacji nam to ujawnia, manifestacja telepatii ma miejsce nie tylko podczas bezpośredniego wymieniania informacji myślowej. Telepatia występuje bowiem również w całym szeregu zjawisk, których poprzednio nawet nie podejrzewaliśmy że mają one cokolwiek do czynienia z telepatią.

#B2. Jakie dobrze ludziom znane zjawiska wykorzystują w swoim działaniu fale telepatyczne:

       Istnieje cały szereg zjawisk znanych nam z codziennego życia które w swojej zasadzie działania wykorzystują właśnie fale telepatyczne. Opiszmy teraz skrótowo najważniejsze z owych naturalnych zjawisk. Oto one:
       1. Radiestezja. Najbardziej powszechnie znanym zjawiskiem którego zasada działania wykorzystuje zjawisko telepatii, jest radiestezja. Przykładowo radiestezyjne poszukiwanie wody i minerałów jest niczym innym jak przechwytywanie i odczytywanie przez przeciw-ciała radiestetów sygnałów telepatycznych jakie w przeciw-świecie nieustannie są wysyłane przez wszelkie substancje i obiekty wszechświata.
       2. Pamięć ludzka. A ściślej "działanie mózgu ludzkiego jako urządzenia nadawczo-odbiorczego", które wyjaśnia m.in. zasady działania ludzkiej pamięci, a także istnienie tzw. "ULT" - tj. "uniwersalnego języka myśli", umiejscowienie naszej inteligencji, itp. Jak się okazuje, dostęp naszego mózgu umiejscowionego w świecie fizycznym do naszej pamięci zawartej w inteligentnym przeciw-świecie następuje również poprzez zjawisko telepatii. To właśnie ponieważ pamięć każdego z nas jest utrzymywana w oddzieleniu od naszego mózgu fizycznego, pod hipnozą jesteśmy w stanie przypominać sobie nasze poprzednie reinkarnacje. Owo działanie mózgu ludzkiego jest opisane dokładniej w podrozdziale I5.4 z tomu 5 monografii [1/4]. Jest ono także podsumowane poniżej w punkcie #B3.
       3. Nirwana rezonansowa oraz nirwana tłumu. Nirwana jest to uczucie nieopisanej przyjemności jakie ogrania ludzi u których nastąpi samorzutne przelewanie się energii moralnej przez zawory w przeciw-ciele popularnie nazywane "czakramami". W nirwanie rezonansowej oraz w nirwanie tłumu owo przelewanie się tej energii spowodowane jest rodzajem rezonansu telepatycznego podobnego do tego jaki pojawia się kiedy na sali widowiskowej mikrofony sprzęgną się piskliwym tonem z głośnikami. Więcej na temat owej nirwany rezonansowej i nirwany tłumu wyjaśnione zostało na odrębnej stronie internetowej o zjawisku nirwany.
       4. Histeria tłumu. Histeria ta jest to odczucie niewypowiedzianego strachu, paniki, oraz rozpaczy jakie ogrania cały tłum ludzi. Szczególnie podatne na histerię tłumu są kobiety rasy malejskiej. W Malezji z jej powodu czasami w szpitalu lądują załogi całych fabryk. Histeria tłumu jest odwrotnością zjawiska nirwany. Jest ona również powodowana sprzężeniem telepatycznym umysłów uczestników danego tłumu. Więcej na temat owej histerii tłumu wyjaśnione zostało na odrębnej stronie internetowej o zjawisku nirwany.
       5. Przepływ karmy. Ten opisany jest dokładniej na odrębnej stronie internetowej o nazwie karma. Odbywa się on właśnie za pośrednictwem nieuświadamianej telepatii.
       6. Generowanie lub rozpraszanie energii moralnej. Jak to wyjaśniono na odrębnej stronie o zjawisku nirwany, generowanie i rozpraszanie energii moralnej jest silnie uzależnione od komunikacji telepatycznej. To właśnie dlatego, jeśli dokonujemy jakiegoś "dobrego uczynku", powinniśmy go dokonać anonimowo - znaczy tak aby nikt inny nie wiedział że my jesteśmy jego autorem. W przeciwnym wypadku bowiem popsują telepatycznie nasze wyniki tego uczynku.
       7. Tzw. "siatka szwajcarska". Jest to niewidzialna jakby sieć nałożona na powierzchnię naszej planety, a formowana właśnie przez wibracje telepatyczne indukowane tarciem kuli ziemskiej oraz przeciw-materii. Siatka szwajcarska jest opisana w podrozdziale H5.3 z tomu 4 monografii [1/4].

#B3. Model mózgu jako urządzenia nadawczo-odbiorczego:

       Jak wiemy, naukowcy ortodoksyjni od dawna starają się wyjaśnić zasadę, na jakiej nasz mózg działa. Aby w jakiś sposób zilustrować tą zasadę, a także aby wprowadzić prosty mechanizm który ujawnia budowę i działanie tego skomplikowanego organu oraz aby wyjaśnić zasadnicze funkcje naszego mózgu, nauka ziemska wprowadzała teoretyczne koncepty działania tego organu, jakie znane są pod nazwą "modelu mózgu". Stąd pod nazwą "model mózgu" rozumieć należy rodzaj ilustracyjnej analogii, jaka stara się wyjaśnić jak mózg jest zbudowany, na jakiej zasadzie działa, skąd biorą się jego podstawowe cechy takie jak pamięć krótkoterminowa, pamięć długoterminowa, zdolność do uczenia się lub zapominania, itp.
       Koncept Dipolarnej Grawitacji krótko opisany w podrozdziale #A3 tej strony wprowadził zupełnie nową jakość do naszego zrozumienia działania mózgu i istoty inteligencji. Koncept ten wyjasnił nam bowiem, że źródłem wszelkich intelektualnych atrybutów ludzi wcale nie są ich ciała fizyczne, a owe przeciw-ciała zawarte w przeciw-świecie. Stąd takie intelektualne cechy ludzi jak ich inteligencja czy pamięć, wcale NIE są umiejscowione w ich mózgach, a w owych przeciw-ciełach z przeciw-świata. W takiej zaś sytuacji, nasze mózgi z nosicieli owych cech przekształcają się w organy które jedynie zabezpieczają nasze komunikowanie się z owym przeciw-światem. Fakt więc, że w naszym procesie myślenia odczuwamy iż myślenie to jakby "zagłębia się" w jakąś głęboką studnię istniejącą w centrum naszego mózgu faktycznie oznacza, że mózg ten jest "kanałem komunikacyjnym" który łączy nasze ciało fizyczne z ową przeciw-materią z odrębnego przeciw-świata. To owa zaś przeciw-materia realizuje dla nas proces myślenia.
       Nadanie mózgowi dodatkowej funkcji organu zapewniającego komunikowanie się z przeciw-światem, całkowicie rewolucjonizuje nasze obecne zrozumienie jego budowy i działania. Ponadto komunikowanie to przenosi do przeciw-świata umiejscowienie, pochodzenie i źródło, wielu istotnych atrybutów dotychczas przypisywanych fizycznemu mózgowi, takich jak np. inteligencja, pamięć, szybkość myślenia, instynkt, itp. Z tego też powodu prowadzi ono do ukształtowania zupełnie nowego "modelu mózgu", który po raz pierwszy wprowadzony został do użytkowania właśnie przez Koncept Dipolarnej Grawitacji i, który nazwany został "modelem mózgu jako urządzenia nadawczo-odbiorczego".
       "Model mózgu jako urządzenia nadawczo-odbiorczego" jest już trzecim z kolei teoretycznym modelem tego organu, wprowadzonym dotychczas do użytkowania. Wymieńmy więc teraz wszystkie trzy opracowane dotychczas "modele mózgu", przypominając w skrócie ich działanie, podstawowe cechy, oraz poziom zgodności z ustaleniami empirycznymi.
       1. Model mózgu jako "zbioru szarych komórek". Był to pierwszy i najstarszy z dotychczas wprowadzonych modeli tego organu. Zakładał on, że mózg działa jak rodzaj ogromnego regału zapełnionego komórkami czy szufladkami, w których różne dane zostają wprowadzone i następnie przechowane (zapamiętane) - w sposób podobny jak nasze dokumenty zostają przechowywane w zamkniętych pudełkach, lub jak dane przechowywane są w pamięci komputerowej.
       Niestety, na niekorzyść poprawności tego modelu świadczą różne odkrycia empiryczne. Przykładowo, w wielu przypadkach zostało odnotowywane, że pamięć pozostaje nieuszkodzona nawet jeśli fragmenty mózgu zostały hirurgicznie usunięte (patrz artykuł [1I5.4] "Intersections of Holography, Psi, Acupuncture, And Related Issues" pióra D. J. Benor, American Journal of Acupuncture, Vol. 11, No. 2, April June 1983, strony 105 118). To zaś okazało się przeciwstawne do poprzedniego zrozumienia mózgu jako "zbioru szarych komórek". Stąd długoterminowa pamięć ludzi musiała być wyjaśniona w jakiś inny sposób. Medycyna ostatnich lat opracowała więc drugie wyjaśnienie dla procesu zapamiętywania, bazujące na tzw. "holograficznym modelu mózgu" (po angielsku "holographic model of our brain").
       2. "Holograficzny model mózgu". Model ten jest drugim modelem działania mózgu ludzkiego wprowadzonym przez naszą naukę. Zakłada on, że zapamiętywana informacja rozprowadzana jest pomiędzy wszystkie komórki mózgu w sposób podobny jak to następuje w obrazie holograficznym, tak że każda komórka zawiera kompletną informację o wszystkim. Dlatego też niezależnie która część mózgu zostaje usunięta, w innych jego częściach ta sama informacja ciągle zostaje zachowana.
       Jednakże "holograficzny model mózgu" także nie wyjaśnia wszystkich istniejących faktów i obserwacji empirycznych. Istnieje bowiem zwiększający się zasób danych wyraźnie wskazujących, że pamięć niektórych zdarzeń może zostać zachowana lub przekazana nawet w przypadkach gdy mózg jaki miał je odnotować wcale nie istniał (np. już umarł lub jeszcze się nie narodził). Ten rodzaj faktów pochodzi z tak zwanych doświadczeń "psychicznych". Ich przykładem może być dowiadywanie się o mordercy bezpośrednio od zamordowanego, poznawanie poprzedniego życia ("reinkarnacja") kiedy osoba która fizycznie życie to przechodziła nie należy już do żyjących, czy "pamiętanie" niektórych szczególnych zdarzeń, jakie jednak przytrafiły się nie nam, a naszym rodzicom. Żaden z modeli mózgu bazujących na dotychczasowym jedno światowym zrozumieniu wszechświata nie jest zdolny do dostarczenia zadowalającego wyjaśnienia dla powyższych faktów. Stąd konieczne staje się wprowadzenie jeszcze doskonalszego modelu, wynikającego właśnie z Konceptu Dipolarnej Grawitacji.
       3. "Model mózgu jako urządzenia nadawczo-odbiorczego" (po angielsku: "the model of the brain as an input output device"). Nie był on dotychczas znany przez naukę, zaś jego wprowadzenie po raz pierwszy miało miejsce w 1985 roku w oryginalnym sformułowaniu Konceptu Dipolarnej Grawitacji. Dostarcza on wyjaśnień jakie doskonale spełniają wszystkie dotychczasowe obserwacje empiryczne. Jego niezwykłe atrybuty wynikają z faktu, że bazuje on na trzy-światowym wszechświecie, w którym substancja jaka wypełnia fizykalny przeciw-świat wykazuje wszelkie intelektualne atrybuty naturalnego komputera, tj. przechwytuje ona, zapamiętuje, przetwarza oraz przekazuje informacje. Stąd też, istnienie takiej myślącej i zapamiętującej substancji umożliwia przechowywanie wszystkiej wymaganej informacji w rejestrach zawartych w softwarowym przeciw-świecie, nie zaś w ciałach fizycznych (mózgu). Model mózgu jako urządzenia nadawczo-odbiorczego postuluje właśnie, iż cała pamięć danego osobnika gromadzona jest i przechowywana w rejestrach z softwarowego przeciw-świata. Także owe rejestry są źródłem całej inteligencji danego osobnika. Z powrotem do naszego świata przerzucane są jedynie te fragmenty pamięci, które w danej chwili są aktualnie potrzebne.
       "Model mózgu jako urządzenia nadawczo-odbiorczego" stwierdza, że w naszych głowach fizycznych wcale nie posiadamy jakiejkolwiek pamięci długoterminowej, ani potężnego urządzenia przetwarzającego informacje, lecz jedynie prymitywne urządzenie nadawczo-odbiorcze (pisząco-czytające) z niewielką pamięcią krótkoterminową, jakie tylko potrafi wymieniać informacje z naszymi rejestrami zawartymi w przeciw-świecie. Używając tutaj terminologii komputerowej, nasz mózg wcale nie jest komputerem z własną pamięcią długoterminową, lecz jedynie odpowiednikiem dla inteligentnego terminala. Terminal ten jest w stanie wykonywać samodzielnie niektóre typy przetwarzania danych, ponieważ posiada on własną pamięć krótkoterminową o niewielkiej pojemności (tj. o pojemności na tyle małej iż upakowanie do niej nowych faktów wymaga wymazania faktów pamiętanych tam uprzednio). Jednakże we wszystkich istotnych sprawach wymagających długotrwałego zapamiętywania odwołuje się on do informacji zawartej w softwarowym przeciw-świecie. Proces wymiany tej informacji pomiędzy naszym mózgiem i naszym rejestrem zawartym w softwarowym przeciw-świecie znany jest nam pod nazwą "systemu pamięci długoterminowej". System ten w praktyce działa właśnie dzięki zjawisku telepatii, oraz dzięki istnieniu szczegółnego języka rozumianego przez cały przeciw-świat a zwanego ULT.
       Jedną z najważniejszych konsekwencji przedstawionego tu modelu mózgu jest, że definiuje on intelekt i pamięć długoterminową nie jako atrybut ciała fizycznego, a jako softwarową zawartość przeciw-materialnego duplikatu tego ciała. W modelu tym ciało fizyczne jest więc jedynie wehikułem i urządzeniem udostępniającym (interface) jakie umożliwiają efektywne korzystanie z tego intelektu i pamięci zawartych w całkiem odrębnym świecie.
       Model naszego mózgu opisany powyżej dostarcza doskonałego wyjaśnienia dla wszystkich faktów i zjawisk zaobserwowanych dotychczas, jakie w pozostałych modelach mózgu pozostawały niewyjaśnialne. Dla przykładu, takie zjawisko jak hipnoza definiowane jest w nim jako przełączenie naszej świadomości na bezpośredni odbiór sygnałów z przeciw-świata za pośrednictwem naszego duplikatu przeciw-materialnego. Telepatia jest wymianą myśli pomiędzy odmiennymi istotami za pośrednictwem fal dźwięko-podobnych propagujących się w przeciw-świecie, a także wymiana informacji pomiędzy naszym mózgiem fizycznym i naszą pamięcią długoterminową zawartą w przeciw-świecie. Sny mogą być wyjaśnione jako przygody naszych przeciw-materialnych duplikatów w przeciw-świecie lub przygody naszych rejestrów w świecie wirtualnym (to dlatego istnieją dwa rodzaje snów). Wielokrotne osobowości mogą być objaśnione jako przyłączenie danego mózgu fizycznego do rejestrów więcej niż jednej osoby. Reinkarnacja jest wyjaśniana jako podłączenie mózgu nowej osoby do rejestrów należących do osoby dawno już umarłej. Itp., itd.

#B4. Uniwersalny język myśli (ULT) - tj. język w jakim porozumiewają się ze sobą wszystkie przeciw-ciała z całego wszechświata:

Motto: "Istnienie języka ULT powoduje że za pomocą telepatii możemy się porozumiewać ze zwierzętami, roślinami, a nawet z UFOnautami sekretnie przylatującymi na Ziemię z dalekich gwiazd. Język ten jest też dowodem na istnienie Boga - bez którego nie mógłby on powstać, a także dowodem na celowe stworzenie człowieka przez Boga - jako że bez Boga w sposób przypadkowy język taki sam nie mógłby się wykształtować w naszym umyśle." (Po więcej danych o stworzeniu człowieka przez Boga patrz część B odrębnej strony na temat ewolucji.

       Kolejnym z istotnych i nieznanych wcześniej następstw modelu mózgu jako urządzenia nadawczo-odbiorczego, jest iż postuluje on istnienie "uniwersalnego języka myśli", tj. języka, w którym następują procesy myślowe przeciw-materii i stąd, który jest używany przez cały nasz wszechświat. Język ten można nazywać "językiem Boga", ponieważ wszelkie procesy myślowe wszechświatowego intelektu, a także wszelkie komunikacje z owym intelektem będą się odbywały za jego pośrednictwem. We wszystkich moich opracowaniach, a więc z monografii [1/4] oraz na niniejszej stronie internetowej jest on referowany za pośrednictwem symbolu ULT (od angielskiej nazwy "Universal Language of Thought", czyli "wszechświatowy język myśli" albo "uniwersalny język myśli" - angielskie słowo "uniwerse" znaczy bowiem "wszechświat"). Język ten jest naturalnym odpowiednikiem dla "języka binarnego" (po angielsku tzw.: "machine code"), w którym "myślą" nasze dzisiejsze komputery. Różni się on od wszystkich ludzkich języków mówionych i jest językiem, w którym wszystkie żyjące stworzenia dokonują swoich procesów myślowych. Jest on także językiem, w którym wszystkie istoty żyjące w całym wszechświecie telepatycznie komunikują się bezpośrednio ze sobą. Nie jest przesadą stwierdzenie, że ULT jest "językiem Boga". Wszakże jest m.in. ów język za pośrednictwem jakiego formułowane są podszepty naszego własnego sumienia - patrz podrozdział I4.1.2 z tomu 5 monografii [1/4]. Istnienie tego języka, nie tylko że umożliwia komunikowanie się naszych mózgów z naszymi przeciw-materialnymi duplikatami, ale także umożliwia telepatyczne komunikowanie się jednych istot z innymi (np. UFOnautów z ludźmi, ludzi ze zwierzętami lub roślinami, itp.).
       W tym miejscu chciałbym podkreślić, że istnienie takiego uniwersalnego języka myśli (ULT) wprowadza różnorodne implikacje natury filozoficznej. Prawdopodobnie najistotniejsza z nich jest, że język ten musi zawierać jedynie "słowa" jakie odpowiadają konceptom i możliwościom już istniejącym i działającym we wszechświecie. To z kolei oznacza, że praktycznie ludzie nie są zdolni do wymyślenia lub do wyobrażenia sobie czegokolwiek co przekraczałoby możliwości naszego wszechświata. Dzieje się tak po prostu ponieważ dla takiego czegoś nie istniałoby odpowiednie "słowo" w owym języku ULT aby wyrazić to w naszych umysłach. Filozofia totalizmu wyraża ten istotny fakt w formie filozoficznego prawa obowiązującego w naszym wszechświecie. Prawo to stwierdza, że "każdy cel jaki jest możliwy do pomyślenia jest też możliwy do osiągnięcia" - po szczegóły patrz podrozdział JB7.3 z tomu 7 monografii [1/4]. Odnotuj tutaj, że to samo prawo można również wyrazić innymi słowami, przykładowo że "wszystko co ktoś jest w stanie wymyślić, istniało lub istnieje w jakimś punkcie przestrzeni czasowej wszechświata", albo że "to, czego nie daje się wymyślić ani wyobrazić, z całą pewnością nie istnieje". (Odnotuj, że to właśnie ponieważ "to, czego nie daje się wymyślić ani wyobrazić, z całą pewnością nie istnieje", ludzki umysł nie jest w stanie wyobrazić sobie nieskończonego "czegoś", chociaż z łatwością jest w stanie wyobrazić sobie nieskończone "nic" - po więcej szczegółów patrz punkt #I2 strony internetowej o Koncepcie Dipolarnej Grawitacji, wyjaśniający dokładnie jak wyglądała ewolucja Boga). Problem ze zrozumieniem powyższego totaliztycznego prawa polega na naszym częstym myleniu celów ze sposobami ich osiągnięcia. Dla przykładu, idea tzw. "pola antygrawitacyjnego" ze starego (i błędnego) konceptu monopolarnej grawitacji wyznawanego przed dotychczasową ziemską naukę ortodoksyjną, która dyskutowana jest w rozdziale G monografii [1/4], faktycznie stanowi jedynie nasze żądanie zaadresowane do wszechświata jakie wymaga od niego określonego sposobu działania .(Tj. wymaga ona aby wszechświat tak działał że pole antygrawitacyjne musi istnieć w naszym świecie.) Stąd antygrawitacja tak zdefiniowana reprezentuje jedynie sposób osiągnięcia celu, nie zaś cel w sobie. Jeśli jednak antygrawitację zdefiniować jako czysty cel, tj. jako uformowanie sił które zdolne będą do odepchnięcia jednej masy od innej, wtedy cały szereg różnych technicznych rozwiązań na jej osiągnięcie zostanie ujawniony. Dwa z tych rozwiązań, tj. magnokraft oraz wehikuł telekinetyczny opisane są na odrębnych stronach internetowych totalizmu, a także w podrozdziałach A2, F1, L1, czy M1 monografii [1/4] (plus w całym szeregu innych moich starszych monografii, np. [1/3]).
       Jak się okazuje, również eksperymentalne potwierdzenie istnienia opisanego powyżej języka ULT (Universal Language of Thoughts) samo w sobie stanowi dodatkowy dowód na istnienie i działanie tzw. wszechświatowego intelektu (tj. Boga). Jeśli bowiem dokonać odpowiedniej dedukcji logicznej, język ULT może istnieć jedynie w przypadku jeśli istnieje również wszechświatowy intelekt, który dokonuje procesu swojego myślenia w tym języku, oraz który używa go dla komunikowania się z podległymi mu intelektami. Wszakże każdy język, w tym język ULT, jest rodzajem kodu. Jak zaś zostało to wyjaśnione na stronie o ewolucji człowieka, powstanie żadnego kodu nie jest możliwe bez istnienia jakiejś inteligencji która by kod ten stworzyła. Z kolei fakt, że język ULT naprawdę istnieje, już obecnie udokumentowany jest przez cały szereg dowodów empirycznych. Najbardziej przekonywującym z nich jest prowadzenie telepatycznych rozmów pomiędzy ludźmi i kosmitami z UFO. (Tj. gdyby język ULT nie istniał, kosmici jacy wywodzą się z odległych systemów gwiezdnych nie byliby w stanie porozumiewać się telepatycznie z ludźmi - patrz traktat [7/2].) Inny materiał dowodowy jaki potwierdza istnienie języka ULT to: zdolność niektórych ludzi do telepatycznego komunikowania się ze zwierzętami, owadami, a niekiedy nawet roślinami (niektóre przypadki takiego komunikowania się omawiane są w podrozdziale I5.4 z tomu 5 monografii [1/4]), pełna świadomość istnienia języka ULT u ludzi którzy niedawno zmienili swój kraj zamieszkania i właśnie opanowali nowy język, a także dedukcje logiczne na temat takiego języka dokonane przez niektórych naukowców jacy pracowali nad sztuczną inteligencją (np. Noam Chomsky, lata 1950). Bardzo mocnym dowodem na istnienie języka ULT jest możliwość zbudowania urządzeń do przekazu telepatycznego, jakie pozwalają na wymienianie myśli bezpośrednio pomiędzy umysłami najróżniejszych stworzeń. Jeśli rozważy się sprawę logicznie, fakt że możliwe jest budowanie urządzeń telepatycznych (często używanych przykładowo przez UFOnautów do porozumiewania się z Ziemianami - np. patrz punkt #D3 w dalszej części tej strony); oraz ostatnio proponowanych także do zbudowania na Ziemi - patrz traktat [7/2]), wówczas musi się uznać, że dowodzi to istnienia ULT.
       Ogromnie istotnym dowodem empirycznym na istnienie języka ULT jest fakt telepatycznego komunikowania się ludzi z roślinami. Uniwersalny język myśli (ULT) pozwala wszakże na nasze komunikowanie się z każdym możliwym stworzeniem zamieszkującym cały wszechświat - włączając w to nawet nasze kwiatki doniczkowe. Zostało zaś to już potwierdzone licznymi eksperymentami, że kwiatki rosną znacznie lepiej gdy właściciel rozmawia z nimi. Ponadto zostały przeprowadzone eksperymenty, w których zastosowano encefalografy, tj. urządzenia podobne do wykrywaczy kłamstw (polygrafy) podłączone do roślin - np. patrz eksperymenty Cleve Backster'a opisane w traktatach [7] i [7/2]. Wykazały one, że rośliny reagują paniką na nasze myśli zapowiadające zamiar ich uszkodzenia lub zniszczenia. W telewizji oglądałem kiedyś program ("Facts or fiction"), w którym raportowano o przypadku, gdy paniczna reakcja kwiatka ulubionego przez zamordowanego właściciela (kwiatek ten podłączony był do takiego właśnie encefalografu), umożliwiła wstępne ustalenie który z podejrzanych zamordował tego właściciela w pobliżu owego kwiatka.

Część C: Techniczna wersja telepatii i jej praktycznie zastosowania:

#C1. Jakie są najważniejsze rodzaje wibracji telepatycznych:

Wibracje telepatyczne propagujące się w przeciw-świecie mogą przyjmować dwie formy, mianowicie mogą być (a) modulowane, oraz (b) niemodulowane. Modulowane wibracje telepatyczne to takie które posiadają nałożony na siebie rodzaj "mowy" w języku ULT, za pośrednictwem której przeciw-ciała wszystkich obiektów zapełniających wszechświat porozumiewają się nawzajem pomiędzy sobą. W przeciw-świecie są więc one jakby odpowiednikiem dźwięków które wychodzą z głośników naszych radioodbiorników lub telewizorów. Z kolei niemodulowane wibracje telepatyczne to takie których nasze przeciw-ciała nie rozumieją jako "mowy" w języku ULT. Niemniej ciągle je odbierają, oraz ciągle odczytują informację jaka jest w nich zawarta. Wszakże nawet owe wibracje niemodulowane także zawsze przenoszą w sobie jakąś noszoną przez nie informację. W przeciw-świecie są one przecież jakby odpowiednikiem głosu gwizdka czy syreny z naszego świata. A jak pamiętamy, nawet gwizdek czy syrena, aczkolwiek nie mogą być rozumiane tak jak mowa, ciągle są nośnikami jakiejś informacji. Przykładowo gwizdek m.in. informuje innych o naszym położeniu, informuje że ciągle istniejemy, zdradza jaka jest moc naszych płuc, czasami daje innym do zrozumienia że my jesteśmy niegrzeczni lub źle wychowani, a w niektórych przypadkach może nawet coś nadawać kodem innym niż "mowa" - np. nadawać jakąś wiadomości kodem Morse'a. Podobnie syrena może podnosić alarm czy informować o zakończeniu dnia roboczego, a ponadto zawsze informuje wszystkich że ktoś właśnie ją włączył. Szczególną odmianą niemodulowanych fal telepatycznych jest tzw. hałas telepatyczny. Hałas ten to rodzaj nieprzyjemnych sygnałów telepatycznych, które działają szkodliwie na nasze przeciw-ciała. Poprzez zaś owe przeciw-ciała hałas ten działa również wysoce szkodliwie na nasze ciała fizyczne. Najsilniejszy i najbardziej szkodliwy "hałas telepatyczny" jest generowany przez iskry elektryczne. To dlatego iskry elektryczne powodują m.in. "zatykanie się naszych implantów telepatycznych" (np. patrz tzw. "test MIR"). To także z jego powodu ludzie którzy mieszkają w pobliżu wydzielających iskrzenie linii elektrycznych wysokiego napięcia z czasem wpadają w najróżniejsze choroby. Bardzo szkodliwy hałas telepatyczny generuje również każda odmiana tarcia. To właśnie z tego powodu każde gotujące się trzęsienie ziemi poprzedzane jest intensywnym hałasem telepatycznym generowanym przez trące się o siebie warstwy skały jakie już wkrótce mają popękać. Także to właśnie dlatego ów hałas telepatyczny generowany przez gotujące się trzęsienie ziemi jest wychwytywany przez zwierzęta które z jego powodu wpadają w panikę. Inny szeroko znany hałas telepatyczny o szkodliwym działaniu na ludzi, to tzw. "promieniowanie żył wodnych" - generowane kiedy woda przeciska się przez glebę. Promieniowanie to należy do szerszej grupy wysoce szkodliwych promieniowań telepatycznych, przez radiestetów opisywanych ogólną nazwą "zieleń ujemna".
Fale telepatyczne podlegają wszystkim tym samym prawom fizykalnym co fale akustyczne. Tyle że działanie fal telepatycznych ogranicza się wyłącznie do przeciw-świata. Stąd jeśli ich działanie ktoś zechce przenieść do naszego świata, wówczas musi w tym celu wykorzystać jakieś przenoszące je zjawisko, np. "efekt piezoelektryczny". Do najważniejszych praw jakie wypełniane są przez fale telepatyczne, a jakie pomagają nam w ich technicznym wykorzystaniu, należą "prawo odbijania się się fal telepatycznych od płaskich powierzchni", "prawo koncentrowania fal telepatycznych przez powierzchnie wklęsłe", oraz "prawo rezonasowego wprawiania w wibracje obiektów o zbliżonej częstotliwości drgań własnych". Interesujące, że już starożytni Chińczycy posiadali całą gałąź wiedzy która zajmowała się badaniem następstw odbijania się, załamywania, koncentrowania, itp., fal telepatycznych, oraz ich wpływem na zdrowie i na losy życiowe ludzi. Owa starożytna gałąź wiedzy Chińczyków przetrwała do dzisiaj. Ludzie na świecie znają ją dzisiaj pod nazwą "feng schui".

#C2. Jak wytwarzać techniczną wersję telepatii:

Każdy ruch pola magnetycznego generuje falę telepatyczną. Technicznie więc jest relatywnie łatwo falę tą wytwarzać w sposób kontrolowany. Wystarczy przepuścić zmienny prąd elektryczny o wymaganej charakterystyce przez jakikolwiek selenoid czy cewkę. Trudno jedynie falę tą tak wymodulować, aby naniesioną na nią "mowę" rozumiały nasze inteligentne przeciw-ciała. Niemniej nawet zasada owego modulowania jest nam już znana - patrz opisy z punktu #E1.

#C3. Najważniejsze zastosowania technicznej wersji telepatii:

       Moje dotychczasowe badania ujawniły, że fale telepatyczne można wytwarzać technicznie a potem wykorzystywać w niezliczonej liczbie praktycznych zastosowań. Aby uformować techniczną wersję fali telepatycznej wystarczy jedynie jakoś zawibrować (np. przyspieszyć lub opóźnić) pole magnetyczne. Z kolei owo wibrujące pole magnetyczne wzbudzi fale telepatyczne. Na falę tą potem daje się nakładać dowolne wymagane informacje. Owa możliwość technicznego indukowania fali telepatycznej otwiera możliwość jej wykorzystania do całego szeregu celów. Wymieńmy tutaj przykłady choćby najważniejszych z owych zastosowań:
       1. Łączność telepatyczna. Zaindukowanie fal telepatycznych pozwala na budowę urządzeń do łączności telepatycznej. Przykładem takiego właśnie urządzenia jest piramida pokazana na pierwszym zdjęciu "Fot. #2" z tej strony, oraz opisane poniżej w punkcie #E1. Traktat [7/2], a także rozdział N z monografii [1/4], opisują bardzo dokładnie szczegóły budowy i zasady działania aż kilku takich urządzeń.
       2. Teleskopy telepatyczne. Te pozwalają na odbieranie myśli, obrazów, oraz uczuć bezpośrednio z umysłów ludzi odległych od nas o dowolne dystance (np. znajdujących się w podziemiach, czy na innych systemach gwiezdnych albo planetarnych). Stąd umożliwiają one przyglądanie się życiu codziennemu oraz podsłuchiwanie myśli, filozofii, itp., u wybranych osobników z innych cywilizacji, a także na dobieranie sobie sprzymierzeńców żyjących w gronie owych innych cywilizacji. W sensie zasady działania "teleskopy telepatyczne" stanowią dokładną odwrotność zasady działania "rzutników telepatycznych" (podobnie jak nasze teleskopy optyczne są dokładną odwrotnością rzutników optycznych). Działanie teleskopów telepatycznych można sobie łatwo wydedukować poprzez odwrócenie zasady działania "rzutników telepatycznych" opisanej dokładnie w punkcie #C4 poniżej. Jeśli zaś ktoś zechce zapoznać się z pełnym opisem teleskopów telepatycznych, wówczas opis ten znajdzie zawarty w podrozdziale N5.1 z tomu 11 monografii [1/4], a także w podrozdziale L6.3.3 tomu 7 nieco starszej monografii [8].
       3. Rzutniki telepatyczne. Pozwalają one na rzucanie myśli, obrazów, oraz uczuć bezpośrednio do umysłów odbiorców odległych od nas o dowolne dystance (np. znajdujących się na innych systemach gwiezdnych czy planetarnych). Stąd umożliwiają one indukowanie wizji (podobnych to tych doświadczanych w dawnych czasach na Ziemi przez najróżniejszych świętych) w wybranych osobnikach z innych cywilizacji, a także na doradzanie naszym sprzymierzeńcom żyjącym w gronie owych cywilizacji. W sensie zasady działania "rzutniki telepatyczne" stanowią dokładną odwrotność zasady działania "teleskopów telepatycznych" - podobnie jak już znane od dawna na Ziemi rzutniki optyczne są dokładną odwrotnością teleskopów optycznych. Rzutniki telepatyczne opisane są dokładniej w punkcie #C4 poniżej. Więcej informacji na ich temat zawarte jest w podrozdziale N5.2 z tomu 11 monografii [1/4], a także w podrozdziale L6.3.4 tomu 7 nieco starszej monografii [8].
       4. Telepatyczne urządzenia uzdrawiające. Telepatia jest zjawiskiem podobnym do tego które niektórzy uzdrowiciele używają do zdalnego uzdrawiania ciał ludzkich. Faktycznie też to właśnie fale telepatyczne skupiane są w punktach ogniskowych piramid - które to piramidy niektórzy ludzie już od dawna wykorzystują w celu uzdrawiania. Dlatego po opracowaniu urządzeń generujących fale telepatyczne możliwe będzie budowanie aparatów uzdrawiających jakie uzdrawiały będą ludzi bez użycia lekarstw czy operacji, a poprzez zwykłe naświetlanie ich ciała wibracjami telepatycznymi o wymaganej charakterystyce i o odpowiednio dobranej częstotliwości. Efekty takiego uzdrawiania urządzeniami telepatycznymi demonstrowane są już obecnie niektórym ludziom. Więcej informacji na temat telepatycznego uzdrawiania zawarte jest w podrozdziałach I3 i L6.3.4 monografii [8] "Totalizm".

#C4. Budowa i działanie tzw. "rzutników telepatycznych":

       Rzutniki telepatyczne są to urządzenia, które pozwalają przesyłać obrazy, myśli, oraz uczucia na międzygwiezdne a nawet międzygalaktyczne odległości, oraz wstawiać owe informacje bezpośrednio do umysłów ich adresatów. Odbiorca tych informacji nie musi przy tym posiadać żadnego urządzenia odbiorczego. Informacje owe, a także towarzyszące im obrazy i uczucia pojawiają się bowiem bezpośrednio w jego lub jej umyśle. Rzutniki telepatyczne są więc jakby odpowiednikiem dzisiejszych rzutników kinowych. Tyle tylko, że (a) działają one na międzygalaktyczne odległości, że (b) używają języka ULT opisywanego w punkcie #B4 tej strony zamiast ludzkiego języka mówionego (w ten sposób pozwalają one aby efektywnie komunikować się z dowolnymi mieszkańcami wszechświata), oraz że (c) pozwalają one na komunikowanie się pomiędzy odmiennymi cywilizacjami o dowolnej różnicy ich poziomów zaawansowania technicznego. Za pomocą owych rzutników telepatycznych cywilizacje które sprzyjają ludzkości i starają się dopomóc ludziom w pozbyciu się szatańskich UFOnautów jacy obecnie skrycie okupują i eksploatują Ziemię, przysyłają nam najróżniejsze użyteczne informacje. Przykładowo, przysłali ludzkości w darze szczegóły konstrukcyjne owej "piramidy telepatycznej" pokazanej na "Fot. #2" oraz opisanej w punkcie #E1 tej strony. Konstrukcja i zasada działania rzutników telepatycznych omówiona jest najszerzej w podrozdziale N5.2 z tomu 11 monografii [1/4]. Ponieważ jednak nie każdy z czytelników może mieć dostęp do owej monografii, najważniejsze z informacji tam opisanych powtórzone są tutaj.
       Pierwszoplanowym zadaniem rzutników telepatycznych jest zamienianie wizualnych obrazów, myśli, oraz uczuć istoty rozumnej która z nich właśnie korzysta, na wiązki fal telepatycznych modulowanych w języku ULT, a następnie rzucenie tych wiązek fal telepatycznych prosto w umysły odległych odbiorców. W umysłach zaś odbiorców owe nadchodzące sygnały telepatyczne zawierające język ULT zamieniane zostają za pośrednictwem naturalnego "działania umysłu ludzkiego jako telepatycznego urządzenia nadawczo-odbiorczego", z powrotem na obrazy, myśli i uczucia jakie oryginalnie wysłano tymi urządzeniami. Oczywiście, aby komunikacja mogła być obustronna oraz aby użytkownicy rzutników telepatycznych widzieli dokładnie jakie następstwa wywołują przekazywane przez nich informacje, jednym z dwóch podstawowych podzespołów rzutników telepatycznych są tzw. "teleskopy telepatyczne". Teleskopy telepatyczne wbudowane w owe rzutniki telepatyczne przechwytują fale telepatyczne wytwarzane i emitowane przez danego odbiorcę, oraz zamieniają te fale z powrotem na wizualny obraz tego odbiorcy, na treść myśli które ów odniorca właśnie ma, a także na uczucia które odbiorca ten właśnie przeżywa. Ponieważ jednak równoczesne omawianie działania obu owych podstawowych podzespołów funkcjonalnych naraz, znaczy omawianie rónocześnie zarówno działania rzutników telepatycznych, jak i wbudowanych w te rzutniki teleskopów telepatycznych, zaciemniłoby przejrzystość przytoczonych tutaj wyjaśnień, w poniższym opisie skupię się wyłącznie na omówieniu działania podzespołu rzutnikowego. Natomiast jak działa podzespół teleskopowy owych rzutników czytelnik może sobie albo sam wydedukować, albo też wyczytać z dokładnych opisów działania teleskopów telepatycznych dostępnych w podrozdziale N5.1 z tomu 11 monografii [1/4]. (Aby wydekować samemu działanie owego podzespołu teleskopowego, wystarczy pamiętać, że teleskop telepatyczny działa na zasadzie będącej dokładnym odwróceniem zasady działania omawianego tutaj rzutnika telepatycznego - w podobny sposób jak teleskop optyczny jest dokładnym odwróceniem rzutnika optycznego.)
       Schemat rzutnika telepatycznego pokazano na "Fot. #1" poniżej. W swojej generalnej budowie i działaniu rzutniki telepatyczne przypominać będą grupę urządzeń optycznych jakich zasada działania wywodzi się z "rzutnika optycznego" - czyli z odwrotności "lunety optycznej". (Jak wiadomo do grupy owych urządzeń optycznych obecnie należą m.in.: rzutniki przeźroczy, rzutniki kinowe, rzutniki wideo - rzucające obraz telewizyjny na duży ekran, tzw. OHP - czyli rzutniki pisma, itp. Wszystkie one pod względem zasady działania są odwrotnościami teleskopów, lunet, lornetek, aparatów fotograficznych, kamer filmowych, kamer wideo, kamer termowizyjnych, oraz całej gamy najróżniejszych optycznych urządzeń pomiarowych - np. termometrów promieniowania podczerwonego, spektrometrów, itp.) Oczywiście, działanie rzutników telepatycznych również musi wykorzystywać podobne prawa fizyczne co prawa wykorzystywane o owej grupie urządzeń optycznych. Podobnie też jak to ma miejsce z naszymi dzisiejszymi urządzeniami optycznymi, pod względem wielkości najprawdopodobniej będzie więc dostępna ich wersja osobista, podobna do rzutnika używanego przez nauczycieli i wykładowców, jaka umożliwi szybkie przesłanie wiadomości np. do górników uwięzionych w kopalniach, do naszych pociech ukrywających się w swoich pokojach czy w pobliskich parkach, do żołnierzy kryjących się w bunkrach, do zwierzątek siedzących w swoich norkach, do osób przywalonych lawinami, do ofiar zawaleń budynków, itp. Będą też zapewne budowane ich bardziej dalekosiężne wersje, jakie działały będą na międzygwiezdne, a nawet i międzygalaktyczne, odległości. Takie dalekosiężne rzutniki telepatyczne umożliwią konwersowanie z, oraz przesyłanie informacji do, dowolnych istot lub osób kryjących się po niewidocznych z Ziemi stronach odległych planet, ukrytych poza słońcami i gwiazdami, żyjących na planetach z przeciwległego krańca wszechświata, itp.
       Generalna budowa rzutnika telepatycznego jest nieco podobna do rzutnika optycznego - patrz jego schamat pokazany na "Fot. #1". Rzutnik ten będzie więc rodzajem tuby (t). Przykładowo w magnokrafcie tuba ta przyjmie formę tzw. kolumny centralnej owego statku, lub formę kolumny pędnika bocznego (patrz opisy magnokraftu z podrozdziału F1.6 w tomie 3 monografii [1/4]). W obrębie tej tuby zamontowane muszą być trzy najważniesze podzespoły owego rzutnika. Mianowicie, na przednim końcu tuby zamontowana jest magnetyczna soczewka wylotowa "f". Ta magnetyczna soczewka w podzespole rzutnikowym danego rzutnika wyrzuca fale telepatyczne wygenerowane we wnętrzu rzutnika, w kierunku odbiorcy tych fal. (Z kolei w nieomawianym tutaj podzespole teleskopowym rzutnika telepatycznego, ta sama soczewka "f" wyłapuje fale telepatyczne przychodzące od odbiorcy danej sesji telepatycznej oraz kieruje te fale na telepatyzer zawarty we wnętrzu danego rzutnika telepatycznego.) W środkowej części rzutnika telepatycznego znajduje się telepatyzer "s". Jest on jakby telepatycznym odpowiednikiem dla dzisiejszych radiostacji. Znaczy, w swojej funkcji nadawczej (rzutnikowej) telepatyzer zamienia nadawane obrazy, myśli i uczucia w fale telepatyczne. Owe zaś fale telepatyczne są następnie rzucane przez soczewkę magnetyczną "f" wprost do odbiorcy danej sesji telepatycznej. Odnotuj, jednak, że niezależnie od funkcji nadawczej (rzutnikowej), ten sam telepatyzer wypełnia też funkcje odbiorcze (teleskopowe). W takiej funkcji odbiorczej telepatyzer zamienia fale telepatyczne wracające od odbiorcy danej sesji a przechwytywane przez soczewkę "f", z powrotem w obrazy wizualne, a także w myśli i uczucia. W trzeciej, końcowej części rzutnika telepatycznego zawarty jest obiektyw optyczny "v" rzutnika telepatycznego. W swojej funkcji rzutnikowej ów obiektyw optyczny pozwala aby obraz optyczny użytkownika tego rzutnika (tj. obraz nadawcy) został przejęty i wrzucony do telepatyzera. W owym zaś telepatyzerze obraz ten zostanie zamieniony na fale telepatyczne które następnie soczewka magnetyczna "f" wrzuci wprost do umysłu odbiorcy danej sesji telepatycznej. Z kolei w swojej funkcji teleskopowej (odbiorczej), ów obiektyw "v" pozwala użytkownikowi tego rzutnika widzieć obraz odbiorcy formujący się w telepatyzerze. Stąd w owej funkcji teleskopowej (odbiorczej) ów obiektyw "v" działa bardzo podobnie jak obiektywy w dzisiejszych kamerach telewizyjnych - z których to obiektywów reporterzy odczytują sobie treść wiadomości którą mają włóąśnie przekazać. Wiadomośc owa pokazuje się bowiem jako obraz widziany w soczewce owych obiektywów.
       Powyższe trzy podzespoły, tj. soczewka magnetyczna "f", telepatyzer "s", oraz obiektyw optyczny "v" realizują wszelkie funkcje rzutnika telepatycznego. W rezultacie, użytkownik tego teleskopu znajdujący się przed jego obiektywem, widzi w owym obiektywie odbiorcę z którym właśnie rozmawia, a ponadto "słyszy" myśli tego odbiorcy i odczuwa jego uczucia. Z kolei odbiorca danej sesji telepatycznej, znajdujący się daleko od danego użytkownika, we własnej głowie widzi obraz tego użytkownika, oraz odbiera przekazywane mu myśli tego uzytkownika oraz jego uczucia. W ten sposób, dzięki tak pracującemu rzutnikowi telepatycznemu, wymiana obrazów, myśli i uczuć następuje w obu kierunkach. Jednak dla owej dwukierunkowej wymiany tylko użytkownik, czyli nadawca potrzebuje posiadać taki rzutnik telepatyczny. Ponieważ wszelkie obrazy, myśli i uczucia wysyłane przez ów rzutnik są nadawane w języku ULT opisywanym w punkcie #B4 tej strony, odbiorca tych obrazów, myśli i uczuć, odbiera je wprost w swoim umyśle, tak jakby przychodziły one z jego przeciw-ciała. Mechanizm który umożliwia mu odbiór owych obrazów, myśli i uczuć, jest bowiem ten sam jaki w punkcie #B3 tej strony opisałem dla działania mózgu jako urządzenia nadawczo-odbiorczego.

#C4.1. Zasada działania "telepatyzera" - który stanowi najbardziej istotny podzespół rzutnika telepatycznego:

       W rzutniku telepatycznym omawianym w poprzednim punkcie #C4, najbardziej istotnym pozespołem jest tzw. "telepatyzer". Wszakże to właśnie ów telepatyzer tłumaczy obrazy optyczne, myśli i uczucia, na język ULT, oraz wyraża je w formie wiązki odpowiednio modulowanych fal telepatycznych. To także ów telepatyzer tłumaczy wracające z powrotem of odbiorcy fale telepatyczne i zamienia je na obrazy, myśli i uczucia które wkładane są bezporednio do umysłu użytkownika danego rzutnika. Oczywiście znajomość zasady działania owego telepatyzera wcale nie jest konieczna dla zrozumienia jak działa rzutnik telepatyczny, oraz co staje się możliwe poprzez użycie tego rzutnika. Dlatego zasadę tą wydzieliłem w odrębny podpunkt (niniejszy), aby ci z czytelników których nie interesują szczegóły techniczne mogli sobie podarować jej czytanie. Jednak zasada ta jest niezbędna jeśli ktoś planuje zbudować kiedyś taki rzutnik telepatyczny. Dla nich też adresuję niniejszy "technicznie zorientowany" punkt.
       Funkcja "telepatyzera" sprowadza się do dwukierunkowego tłumaczenia obrazów, myśli, oraz uczuć, na fale telepatyczne modulowane za pomocą języka ULT. Owo tłumaczenie musi być dwukierunkowe, znaczy musi polegać zarówno na tłumaczeniu obrazów, myśli i uczuć na modulowane ULT fale telepatyczne, jak i tłumaczyć takie modulowane ULT fale telepatyczne z powrotem na obrazy, myśli, oraz uczucia. Jak dokładnie realizowane jest owo dwukierunkowe tłumaczenie myśli i uczuć na modulowane fale telepatyczne, wyjaśnione to już zostało bardzo szczegółowo w punkcie #E3 tej strony dla telepatyzera zwanego "piramidą telepatyczną". Dlatego tutaj owo tłumaczenie dwukierunkowe myśli i uczuć na modulowane fale telepatyczne nie będzie już powtarzane. W tym podpunkcie skupimy się więc jedynie na wyjaśnieniu jak obrazy świetlne tłumaczone są na analogowo modulowane fale telepatyczne (i wice wersa).
       Telepatyzer "s" jest bardzo kompleksowym urządzeniem. Jego schemat pokazany został na ilustracji z "Fot. #1". W jego funkcji dwukierunkowego tłumaczenia obrazów optycznych na analogowo modulowane wiązki fal telepatycznych, najważniejszym jego podzespołem jest tzw. "ekran elektromagnetyczny" opisany poniżej. Ów "ekren elektromagnetyczny" (s) należy sobie wyobrażać jako rodzaj niewidzialnej powierzchni uformowanej ze silnie zjonizowanej galarety, która to powierzchnia rozpostarta została w poprzek centralnej części tuby rzutnika telepatycznego - mniej więcej w środku pomiędzy soczewką magnetyczną "f" i obiektywem optycznym "v". Funkcja i działanie tego ekranu elektromagnetycznego przypominać będzie nieco funkcję i działanie tzw. "matówki" w niektórych aparatach fotograficznych (np. tzw. "lustrzankach") - jednak wcale nie będzie on matowy, a przeźroczysty. Znaczy przy nadawczym działaniu rzutnika telepatycznego ekran ten będzie podzespołem jaki zamienia rzucany na niego obraz świetlny na wiązkę fal telepatycznych które to fale następnie będą wyemitowane w przestrzeń przez soczewkę "f". Z kolei przy odbiorczym działaniu tego samego rzutnika ów telepatyzer będzie zamieniał wiązkę fal telepatycznych w obraz świetlny. Wnętrze tuby rzutnika w której ekran ten zostanie rozpięty wypełnione będzie specjalną substancją ujawniającą (g). Substancja ta będzie rodzajem łatwo jonizującej się galarety, w jakiej łatwo da się wzbudzać tzw. "jarzenie pochłaniania".

Fot. #1 (oryginalnie rys. N4 z monografii [1/4])

Fot. #1: Oto schemat rzutnika telepatycznego ilustrujący jego ogólną budowę i zasadę działania. (Oryginalnie ilustracja ta pochodzi z rysunku N4 w monografii [1/4].) Generalnie, rzutnik taki zbudowany jest w formie tuby "t" wnętrze której wypełnia przeźroczysta, galaretowata substancja ujawniająca "g". We frontowaj części tej tuby wbudowana jest magnetyczna soczewka wylotowa "f" w formie pierścienia. W końcowej części tej tuby "t" zabudowana jest magnetyczna cewka wziernikowa "v" też mająca formę pierścienia, w centralnym prześwicie "I" której to cewki "v" znajduje się obiektyw optyczny (v). W środku długości tuby rozpostarty jest niewidzialny dla ludzi ekran elektromagnetyczny "s". Ekran ten powstaje jako powierzchnia zderzenia się pól magnetycznych pochodzących z soczewki "f" oraz z cewki "v". W poprzek owego ekranu "s" przyłożone jest silne pole elektrostatyczne uformowane przez dwie elektrody "e".

       Zjawisko jakie ów "ekran elektromagnetyczny" będzie wykorzystywał do dwustronnego zamieniania obrazów optycznych w obrazy telepatyczne, oraz wice wersa, jest już częściowo przez nas poznane. Ja roboczo opiszę je tutaj pod nazwą "efekt optyczno-telepatyczny". Jak wszystkie zjawiska przeciw-świata, owo zjawisko faktycznie również działa w obu kierunkach. Jest więc ono jakby optycznym odpowiednikiem dla powszechnie już ludziom znanego zjawiska zwanego "efektem piezoelektrycznym". Jak każdemu zapewne wiadomo, ów "efekt piezoelektryczny" z równą łatwością zamienia wibracje telepatyczne w strumień elektronów jaki potem manifestuje się zmianami napięcia na powierzchni danego kryształu, jak zmiany w przepływie strumienia elektronów (czyli i zmiany napięcia elektrycznego) zmienia on w wibracje telepatyczne. W podobny też sposób ów mniej już znany ludziom "efekt optyczno-telepatyczny" zamienia energię raptownie wyhamowanego strumienia fotonów przenoszących w sobie jakiś obraz optyczny, w energię pęku wibracji telepatycznych które przenoszą w sobie ten sam obraz, zaś w odpowiednich warunkach jest on też w stanie zadziałać w kierunku dokładnie przeciwstawnym, kiedy to zamienia on energię pęku raptownie wyciszanych wibracji telepatycznych przenoszących w sobie jakiś obraz, w energię strumienia fotonów które wyrażają ten sam obraz w formie optycznej. Jedną z najlepiej udokumentowanych manifestacji owego "efektu optyczno-telepatycznego" jest zjawisko upowszechniane w moich publikacjach pod nazwą "jarzenia pochłaniania". Zjawisko to m.in. zmienia raptownie wyciszone wibracje telepatyczne lub raptownie wyhamowywane przemieszczenie telepatyczne w strumień fotonów odnotowywany jako emisja białego światła. Dokładniejsze opisy tego "jarzenia pochłaniania", wraz z fotografiami które dokumentują jego istnienie, przytoczone zostały aż na kilku odrębnych stronach internetowych, np. na stronach o Koncepcie Dipolarnej Grawitacji, czy o telekinezie. Dlatego czytelnikom chcącym poznać dokładniej omawiane tutaj zjawisko i efekt, proponuję zaglądnąć także na tamte strony i poczytać tam o "jarzeniu pochłaniania".
       Aby uformować niewidzialny "ekran elektromagnetyczny" (s), który będzie technicznie wyzwalał ów "efekt optyczno-telepatyczny", mniej więcej w środku długości tuby rzutnika telepatycznego rozpostarta musi być powierzchnia zderzania się dwóch pól magnetycznych. Pierwsze z tych dwóch pól formowane jest przez soczewkę wylotową (f) rzutnika telepatycznego. Natomiast drugie z tych pól formowane jest przez specjalną magnetyczną soczewkę wziernikową (v). Ta magnetyczna soczewka wziernikowa umieszczona będzie tuż przy obiektywie optycznym "v". W poprzek owej powierzchni zderzania się dwóch pól magnetycznych (f) i (v) przyłożone musi być poprzeczne pole elektrostatyczne. Pole to formowane jest przez parę elektrod (e). Sama zaś owa powierzchnia zderzania się dwóch pól magnetycznych musi przebiegać przez łatwo jonizującą się "substancję ujawniającą" (g). Substancja ta rozmieszczona musi być wzdłuż powierzchni zderzania się obu pól magnetycznych oraz w obrębie owego poprzecznego pola elektrostatycznego (e). Aby uformować powierzchnię zderzania się dwóch pól magnetycznych w rzutniku telepatycznym, obie jego soczewki magnetyczne muszą być zorientowane względem siebie odpychająco i zwrócone do siebie swymi biegunami O (t.j. "outlet - wylot"). Powierzchnia wzdłuż której następuje zderzanie się ich odpychających pól magnetycznych formować będzie właśnie powierzchnię ekranu elektromagnetycznego (s). Z kolei poprzeczne pole elektrostatyczne przyłożone wzdłuż powierzchni ekranu elektromagnetycznego uzyska się poprzez ustawienie naokoło obrzeża tego ekranu konfiguracji odpowiednich elektrod (e) naładowanych elektrycznie. Natomiast jony substancji ujawniającej (g) uzyskuje się poprzez przykładowo wypełnienie hermetycznie zamkniętej tuby (t) rzutnika telepatycznego jakimś łatwo jonizowalnym i łatwo jarzącym się gazem, płynem, lub galaretą. Użyta w tych rzutnikach substancja ujawniająca musi przy tym być przeźroczystą, posiadającą wiele jonów - np. albo nieprzerwanie zapełnioną jonami (jak niektóre roztwory) albo też łatwo podlegającą zjonizowaniu (jak niektóre gazy), oraz spełniającą dodatkowe wymagania nałożone na nią przez sposoby użytkowania danego rzutnika (np. w rzutnikach telepatycznych formowanych z pędników magnokraftu substancja ta musi być gazem jakim daje się bezpiecznie oddychać - patrz opisy z podrozdziału F1.6 w tomie 3 monografii [1/4]).
       W tym miejscu sprawa biegunowości magnetycznej jaka w ekranie elektromagnetycznym "s" formuje powierzchnię zderzania, wymaga wyjaśnienia. Zgodnie z nowym Konceptem Dipolarnej Grawitacji, pole magnetyczne jest strumieniem przeciw-materii cyrkulującej po obwodach zamkniętych. Dlatego w koncepcie tym każdy magnes lub elektromagnes może zostać porównany do rodzaju śmigła, lub pompy, jaki zmusza przeciw-materię do obiegania po obwodach zamkniętych. Jako taki, każdy magnes posiada dwa bieguny, z których jeden jest wlotem - inletem (I) dla przeciw-materii, podczas gdy drugi jest wylotem - outletem (O) dla przeciw-materii. Aby więc uformować powierzchnię zderzenia, obie soczewki magnetyczne rzutnika muszą być skierowane ku sobie swoimi wylotami - outletami (O). Niestety, w dzisiejszych czasach bieguny magnesów są oznaczane jako N i S, nie zaś jako wlot (I) i wylot (O). Jak więc ktoś może rozpoznać który z nich jest wlotem, a który wylotem dla przeciw-materii? Pomocna w tym przypadku okazuje się znajomość zjawisk formowanych przez ziemskie pole magnetyczne. W ziemskim polu magnetycznym, w chwili obecnej wlotem (I) dla przeciw-materii jest biegun jaki znajduje się blisko północnego bieguna geograficznego, zaś wylotem (O) jest biegun magnetyczny znajdujący się blisko południowego bieguna geograficznego. To właśnie z tego powodu północna zorza polarna wygląda tak jakby "spadała" z nieba na Ziemię, podczas gdy południowa zorza polarna wygląda tak jakby "ulatywała" z Ziemi do nieba; także z tego powodu "dziura ozonowa" najpierw pojawia się na Ziemi w pobliżu południowego bieguna geograficznego/magnetycznego (patrz opisy z podrozdziału H5.3 monografii [1/4]). Stąd też kiedy powierzchnia zderzenia jest formowana w rzutnikach telepatycznych, obie soczewki magnetyczne muszą być skierowane w taki sposób, aby ich bieguny (O) - t.j. bieguny jakie reprezentują te które panują przy południowym biegunie geograficznym Ziemi, zwrócone były nawzajem ku sobie. Zauważ, że zgodnie z notacją kartograficzną w jakiej oznakowane są mapy: O=S. Jednak zgodnie z notacją przyjętą w fizyce: O=N.
       Tak więc trzy główne podzespoły decydują o poprawnym zadziałaniu omawianego tu telepatyzera obejmują: obie soczewki magnetyczne (f) i (v) oraz ekran elektromagnetyczny (s). Omówmy więc teraz dokładniej ich konstrukcję. Jako soczewki magnetyczne w rzutniku tym służyć mogą dowolne dwa urządzenia zdolne do selektywnego skupiania fal telepatycznych o wybranych parametrach, np. fal emitowanych przez "telepatyzer" lub przez ciało odbiorcy danego przekazu telepatycznego. Przykładowo w funkcji takich soczewek użyta może zostać opisana w podrozdziałach C7.1 i F1.6 monografii [1/4] tzw. komora oscylacyjna magnokraftu (a raczej zestaw komór oscylacyjnych składający się na któryś z pędników tego statku - patrz rysunek C5 w monografii [1/4]), czy uzwojenia silnego elektromagnesu. Soczewki te muszą jednak wytwarzać impulsy skupiające, nie zaś skupiać promieniowanie telepatyczne w sposób nieprzerwany, stąd w przypadku użycia w tym celu cewek elektromagnesów lub komór oscylacyjnych, zamiast stałego pola magnetycznego muszą one wytwarzać pulsujące pole magnetyczne. W ich zastosowaniu do rzutników telepatycznych niestety nie można więc będzie używać odpowiednio ukształtowanych magnesów stałych czy wklęsłych luster aluminiowych. Muszą to więc być urządzenia które formują impulsowe pole magnetyczne jakiego przebieg linii sił formuje rodzaj "lejka przechwytującego i skupiającego", takiego jak lejek formowany od strony obserwatora z linii sił pędnika głównego magnokraftu. Dzięki unikalnemu rozłożeniu linii sił tego lejka magnetycznego, wyrzucały one będą kierunkowo w przestrzeń fale telepatyczne formowane przez "telepatyzer (s), a także przechwytywały fale telepatyczne wracające z przestrzeni od obiektu z którym realizowana jest dana sesja łączności telepatycznej. W przypadku fal wracających od adresata z przestrzeni, lejki te skupiały będą owe fale w formę wąskiej zagęszczonej wiązki przebiegającej przez prześwit danej soczewki magnetycznej, a następnie koncentrowały je na leżącym za tą soczewką ekranie elektromagnetycznym (s) danego rzutnika. Częstotliwość i przesunięcie fazowe impulsów skupiających (pulsacji pól) tych soczewek muszą być niezwykle precyzyjnie dostrojone do częstości i przesunięcia fazowego fali telepatycznej emitowanej przez obiekt danej konwersacji. Ponadto wzajemny rozstaw obu soczewek magnetycznych rzutnika (t.j. wlotowej i wziernikowej) podczas konwersowania z danym przedmiotem będzie niezwykle istotny, tak jak istotny jest rozstaw soczewek optycznych konwencjonanej lunety kiedy ta nastawiona zostanie na oglądany obiekt. Rozstaw ten musi być bowiem taki, że soczewka wlotowa musi formować ostry telepatyczny obraz obserwowanego przedmiotu na ekranie elektromagnetycznym (czyli obie soczewki zawsze musiały więc będą precyzyjnie "wstroić swoją ostrość" na oglądany przedmiot). Warto tutaj też wyjaśnić, że w małych wymiarowo rzutnikach telepatycznych obie soczewki będą umieszczone względem siebie tak jak w lunecie optycznej - t.j. wzdłuż tej samej osi urządzenia, zaś na ekran magnetyczny będzie się w nich patrzyło poprzez prześwit tylnej soczewki wziernikowej. Jednak w dużych wymiarowo rzutnikach, takich jak te przykładowo formowane z pędników magnokraftu, tylna soczewka magnetyczna umieszczana będzie pod dużym kątem w stosunku do przedniej. W ten sposób ekran elektromagnetyczny będzie się jakby "rozpinał kątowo" w ich tubie, zaś formowany przez ten rzutnik obraz widzowie będą oglądali z boku mając wrażenie jakby został on rzucony na rodzaj ogromnego ekranu.
       Generalne działanie ekranu elektromagnetycznego (s) w jego funkcji rzutnikowej (tj. nadawczej) jest analogiczne do działania tzw. "przeźrocza" w każdemu znanym rzutniku optycznym (np. w urządzeniu do rzucania przeźroczy na ekran, które kiedyś nauczyciele używali w szkołach). Wszakże oba te urządzenia oparte są na wykorzystaniu podobnych praw natury. Tyle tylko, że zamiast kolorowych obrazów narysowanych na owym przeźroczu, w rzutniku telepatycznym obraz ten zawarty jest w formie wzoru światlnego rzucanego na ekran "s" przez obiektyw "v". W działaniu tym ekran elektromagnetyczny "s" rzutnika przejmuje ów wzór świetlny rzucany na niego przez obiektyw "v", oraz zamienia ten wzór na modulowane fale telepatyczne przenszące ten obraz w sobie. Stąd cały trick pracy telepatyzera sprowadza się do analogowego przetłumaczenia na owym ekranie "s" obrazu z formy wzoru świetlnego na formę telepatyczną, umożliwiając w ten sposób jego rzucenie w przestrzeń. (A ponadto, przy działaniu odbiorczym, dokonywanie procesu odwrotnego, tj. zamiany modulowanej wiązki fal telepatycznych na wzór świetlny - jak tego dokonać wyjaśnia to podrozdział N5.1 w tomie 11 monografii [1/4].)
       Przeanalizujmy więc teraz, krok po kroku, działanie omawianego tutaj telepatyzera. Fale telepatyczne przenoszące nadawany obraz wyrzucane są w przestrzeń po odbiorczej stronie ekranu elektromagnetycznego (s), a następnie ukierunkowywane do odbiorcy przez wylotową soczewkę magnetyczną (f), podobnie jak to się dzieje z falą świetlną po przejściu przez czołową soczewkę rzutnika optycznego. Jedyny więc problem polega na wytworzeniu tych fal na owym niewidzialnym "ekranie elektromagnetycznym" (s) uformowanym na powierzchni zderzania się dwóch jednoimiennych biegunów magnetycznych wytwarzanych przez obie soczewki magnetyczne, t.j. wlotową i wziernikową. Ponieważ pola obu soczewek pulsują dokładnie z częstością wyrzucanej fali telepatycznej docelowego słuchacza, ów ekran elektromagnetyczny nie rzuca fal telepatycznych do żadnych innych odbiorców położonych w tym samym kierunku, a jedynie od owego jednego słuchacza (t.j. telepatyczny rzutnik w sposób zamierzony nie konwersuje z żadnym innym odbiorcą poza tym do którego częstości został on wstrojony). Powierzchnia ekranu elektromagnetycznego "s" jest dla promieniowania telepatycznego tym samym co przeźrocze w rzutnikach optycznych. Mianowicie, każdy obraz świetlny jaki zostaje rzucony na ową powierzchnię i jaki spowoduje zajarzenie się zawartych na niej jonów substancji ujawniającej, jest zamieniany na fale telepatyczne, oraz wice wersa. Owo obustronne zamienianie wynika z transformacji energii fotonów formujących obraz optyczny w energię fal telepatycznych, lub wice wersa, zgodnie z działaniem "efektu optyczno-telepatycznego" który objaśniłem już kilka paragrafów wcześniej.

#C5. Zastosowania rzutników telepatycznych:

       Potencjalnych obszarów zastosowań rzutników telepatycznych jest zbyt wiele aby wszystkie je tutaj wymienić. Ograniczmy się więc jedynie do wymienienia tylko kilku przekrojowych przykładów najważniejszych z nich. Oto one:
       1. Łączność na dowolne odległości, włączając w to dystanse międzygwiezdne i międzygalaktyczne, z osobami lub istotami jakie jeszcze nie posiadają tych urządzeń. Przykładowo po zbudowaniu takich rzutników ludzkość będzie mogła się komunikować z dowolnymi istotami zamieszkującymi wszechświat. Jak to też kilkakrotnie już podkreślano, za pomocą właśnie takich rzutników telepatycznych nastąpiło przekazanie ludzkości urządzeń technicznych opisanych w podrozdziałach N2, K2.3 i N5.1.1 monografii [1/4] (czyli "dostaw broni" od naszych kosmicznych sojuszników), a także odbywa się łączność niektórych ludzi (zwanych "kontaktowcami" - po angielsku "contactees" - oppsanych w punkcie #D6 tej strony) albo z istotami zamieszkającymi odległe systemy gwiezdne, albo też z UFOnautami okupującymi naszą planetę którzy jednak podszywają się pod sprzyjające nam istoty zamieszkujące odległe systemy gwiezdne aby podsunąć nam kilka szkodliwych lub zgubnych dla nas idei.
       2. Nawiązywanie kontaktu z osobami lub cywilizacjami do jakich bezpośredni (fizyczny) dostęp został całkowicie odcięty. Najlepszym przypadkiem sytuacji w jakiej urządzenia te znajdują nieocenione zastosowanie jest obecna sytuacja z okupacją naszej cywilizacji przez pasożytujących na nas UFOnautów. Jak to opisano w innych podrozdziałach monografii [1/4] (np. patrz tam rozdział V), nasza cywilizacja została przez pasożytujących na niej UFOnautów całkowicie odcięta od reszty wszechświata, tak że przedstawiciele sprzyjających nam cywilizacji nie mają do nas bezpośredniego dostępu. Jeśli więc cywilizacje te próbują nam w jakikolwiek sposób dopomóc, wówczas zmuszone są to czynić na duże odległości i to sposobami całkowicie pozafizycznymi. Jedynymi zaś urządzeniami jakie im to umożliwiają są właśnie rzutniki telepatyczne. Za pośrednictwem takich rzutników nasi kosmiczni sojusznicy wprowadzają do umysłów wybranych ludzi na Ziemi najróżniejsze informacje jakie dopomagają zaawansować naszą cywilizację na wyższy poziom rozwoju i świadomości, a stąd umożliwić ludziom uświadomienie sobie faktu że są okupowani i eksploataowani przez pasożytniczych UFOnautów, przekazują im opisy urządzeń technicznych jakie po zbudowaniu dopomogą ludzkości w jej samoobronie przed kosmicznym okupantem (t.j. dokonują za pośrednictwem tych rzutników rodzaju "dostaw broni" na odległość, jakich przeznaczeniem jest dopomożenie nam w naszej walce wyzwoleńczej), itp.
       3. Łączność z osobami odciętymi od świata. Przykładowo ofiary zawaleń kopalni, ciągle zachowani przy życiu członkowie załóg zatopionych statków, osoby przywalone przez lawiny, osoby wspinające się na szczyty górskie, czy osoby zagubione w tropikalnej dżungli, mogą być kontaktowane w ten sposób i nie będzie przy tym wymagane aby posiadały one ze sobą jakikolwiek sprzęt.
       4. Nawiązywanie łączności z osobami lub istotami które nie są w stanie się komunikować. Przykładowo lekarze będą mogli w ten sposób nawiązać dwukierunkową łączność telepatyczną z umysłem dowolnej nieprzytomnej osoby, osoby głęboko śpiącej, lub osoby (np. dziecka) niezdolnej do udzielania inteligentnych odpowiedzi. Podobnie biolodzy będą mogli nawiązywać dwukierunkową konwersację i wymianę obrazów z umysłami zwierząt.
       5. Wymuszona jednostronnie łączność z osobami lub istotami które odmawiają dobrowolnego nawiązania rozmowy. Przykładowo magnokrafty lub UFO zawieszone nad powierzchnią naszej planety będą mogły nawiązać łączność telepatyczną z umysłem dowolnego mieszkańca naszej planety i wydobyć z niego dowolną informację na jakiej zależy ich załodze.
       6. Wydawanie telepatycznych nakazów, poleceń, podszeptów, itp. Przykładowo okupujący Ziemię UFOnauci mogą za ich pomocą nakazywać ludziom aby wyszli z domu na bezludzie kiedy tylko zechcą ich uprowadzić, nakłaniać ich na odległość do dokonania jakiegoś kolaboranckiego czynu, podsuwać im wprost do umysłów jakieś zgubne myśli lub błędne idee, podszeptywać zbrodniarzom kogo mają następnie zamordować, itp.
       7. Manipulowanie poglądami całych społeczeństw i cywilizacji. Umieszczenie omawianego tutaj rzutnika na orbicie jakiejś planety i spowodowanie aby do umysłów zamieszkujących tą planetę ludzi bez przerwy wkładał on jakąś służącą jego właścicielom wiadomość, np. opisane w podrozdziale P3.1 i w punkcie 4 podrozdziału V4.1.1 monografii [1/4] zalecenie "wyszydzaj i zwalczaj wszystko co dotyczy UFO", jest bazą dla manipulowania poglądami i nastrojami całych społeczeństw i cywilizacji. Wszelkie też dotychczas zgromadzone fakty jednoznacznie wskazują, że okupujący Ziemię UFOnauci w ten właśnie sposób manipulują poglądami mieszkańców Ziemi, czy wzbudzają służące im manie (np. patrz opisy z podrozdziału U2 monografii [1/4]), powodując całą tą łatwo zauważalną dookoła nas histerię na temat UFO, na temat zjawisk nadprzyrodzonych, zakazanych kierunków badań, itp. - po szczegóły patrz opisy z podrozdziału V5.1.1 monografii [1/4].
       8. Leczenie i indukowanie chorób. Istnieje jeden szczególny obszar zastosowań rzutników telepatycznych o jakim koniecznie też należy tutaj wspomnieć. Wynika on z faktu, że poprzez rzucanie na jakiś obiekt silnego promieniowania telepatycznego o charakterystyce wibracyjnej pokrewnej do wibracji własnych tego obiektu, powoduje się wpadanie tego obiektu w rezonans z nadchodzącą falą telepatyczną. To zaś praktycznie oznacza, że za pomocą urządzeń bardzo podobnych do opisywanych tutaj rzutników telepatycznych możliwe będzie przestrajanie parametrów wibracji własnych wybranych obiektów. Z kolei w przypadku organizmów żywych ich wibracje własne decydują o stanie ich zdrowia oraz o rodzaju choroby jakiej one ulegną. Przykładowo już obecnie wiadomo że choroby z grupy raka sprowadzają się do wpadania organizmów żywych w niewłaściwy rodzaj wibracji. Razem więc wzięte, powyższe oznacza że urządzenia wysokiej mocy o działaniu zbliżonym do omawianego tutaj rzutnika telepatycznego będą w stanie działać jako urządzenia zdrowotne, które na życzenie będą albo mogły kogoś natychmiast wyleczyć z niektórych chorób, włączając w to wszelkie odmiany raka, albo też telepatycznie indukować w wybranych osobach takie choroby. Powinno tutaj zostać podkreślone, że okupujący Ziemię UFOnauci już od dawna używają tzw. "maszynę do indukowania raka" opisaną na stronie internetowej o bandytach wśró nas, aby w ten sposób pozbywać się niewygodnych im osób - tak jak to opisane zostało w podrozdziałach A4 i V4..5.1 monografii [1/4]. Jedna bowiem z licznych metod mordowania do jakich UFOnauci często się odwołują, to wzbudzanie chorób u wybranych i niewygodnych dla siebie ludzi za pomocą takich rzutników. Oczywiście istnieje cała rozpiętość problemów zdrowotnych jakie mogą zostać zaidukowane w ten sposób. Chociaż rak najprawdopodobniej jest najbardziej śmiercionośny, inne choroby też czasami są indukowane. Dla przykładu do tej kategorii należą też najróżniejsze alergie, irytacje, oraz wszelkie choroby jakie są samo-zakaźne jeśli system immunologiczny danej osoby jest osłabiony (system ten z kolei może być łatwo osłabiony poprzez emitowanie takimi rzutnikami destrukcyjnego hałasu telepatycznego). Także najróżniejsze choroby jakie zmieniają fizyczne własności składników naszych ciał też mogą być wzbudzane w ten sposób. Te włączają np. kataraktę oczu, czy osteoporosis, dla spowodowania których własności składników ludzkiego ciała są zmieniane w podobny sposób jak zmienia się własności metali w łyżkach zginanych telekinetycznie (t.j. dla spowodowania katarakty, soczewki oczne są zamleczniane). W odniesieniu do katarakty oczu, spotkałem już przypadek jej definitywnego zadania przez UFO. Także najróżniejsze choroby podobne do osteoporosis, takie jak korzonki, wypadanie dysku, kłopoty z kręgosłupem, choroby gośćcowe, różne formy reumatyzmu, itp., co do których już wiadomo że mogą one być powodowane przez UFO w ten właśnie sposób, jakby lubowały się w dopadaniu rzeczowych badaczy UFO oraz osób jakich działalność szkodzi interesom UFO. Dlatego też ktoś, kto jest bardzo blisko skompletowania piramidy telepatycznej, lub kto zagraża interesom naszych pasożytów w jakikolwiek inny sposób, powinien brać pod uwagę, że może być bliski zapadnięcia na jakąś bardzo paskudną chorobę w tajemniczy i gwałtowny sposób (mnie samego faktycznie to spotkało podczas wykańczania traktatu [7/2] - t.j. zapadłem wówczas na infekcje płuc i kłopoty z kręgosłupem).
       9. Zastępowanie oczu u niewidomych oraz "widzenie" przez obiekty nieprzeźroczyste. Uproszczone wersje rzutników telepatycznych będą odbierały wygląd otoczenia danej osoby oraz wkładały obraz tego wyglądu bezpośrednio do umysłu tej osoby. U niewidomych zastępowały więc będą oczy. Natomiast u ludzi widzących będą one pozwalały na widzenie w nocy, a także na widzenie poprzez przeszkody stałe takie jak mury, glebę, łańcuchy góskie, itp. Wszakże dla fal telepatycznych wszystkie obiekty są niemal przeźroczyste.

* * *

Powinno tutaj też zostać podkreślone, że nasza cywilizacja bez przerwy konfrontowana jest z efektami użycia rzutników telepatycznych. Doskonałym dzisiejszym przykładem takiego użycia jest piramida telepatyczna opisywana w punkcie E1 tej strony. Chociaż bowiem Pani Giordano nie uświadamia sobie tego, piramida ta przekazana jej została za pośrednictwem takiego rzutnika, z bardzo odległego systemu planetarnego jaki obecnie zamieszkiwany jest przez cywilizację totaliztyczną która sympatyzuje z okropnym losem zadręczanej ludzkości. Także i inne podobne "dostawy broni" opisane w podrozdziałach K2.3 i N5.1.1 monografii [1/4], jakie otrzymaliśmy od tego samego sojusznika kosmicznego, były nam przesłane z użyciem takich rzutników telepatycznych. Nasi wrogowie, pasożytnicza cywilizacja jaka obecnie okupuje Ziemię, także używają tych rzutników. Pośród wielu innych ich zastosowań, wykorzystują oni te urządzenia do wysyłania mylących i fałszywych informacji do niektórych ludzi, zwykle ze specjalnie wybranej grupy tzw. "kontaktowców". Aczkolwiek niektórzy "kontaktowcy" faktycznie są w łączności z naszymi sprzymierzeńcami kosmicznymi (t.j. tymi którzy przysłali nam opisy piramidy telepatycznej), liczni z nich są eksploatowani i oszukiwani przez naszych kosmicznych pasożytów (UFOnautów) aby podważyć wiarę w prawdziwe "dostawy broni". Na nasze szczęście, przypadki takich fałszywych kontaktowców są identyfikowalne - co wyjasnia punkt #D7 poniżej na tej stronie. Przykładowo, przekazy jakie oni otrzymują tylko brzmią bardzo naukowo i mądrze, jednak po bliższej analizie okazują się kupą bzdur, t.j. są jedynie zestawem ogólników i brakuje im szczegółowych rozwiązań, są przeciwstawne do praw natury, nie posiadają związku z aktualną sytuacją na Ziemi i aktualnymi potrzebami ludzi, nie są dobrze przemyślane, itp. W dawnych czasach użycie takich rzutników także często miało miejsce. Dla przykładu większość wizji jakie doświadczane były przez najróżniejsze osoby religijne i aktywistów politycznych (np. przez Joannę D'Arc) faktycznie były formowane przez rzutniki telepatyczne. Dlatego, na przekór że nie było nam znane działanie tych rzutników, bez przerwy przez tysiąclecia doświadczaliśmy efektów ich użycia na nas.

Część D: Wykorzystanie telepatii przez UFOnautów:

#D1. Dlaczego wiedza o codziennym używaniu technicznie indukowanej telepatii przez UFOnautów pozwala nam szybciej budować nasze własne urządzenia telepatyczne:

Motto: "To samo urządzenie może zostać wynalezione i zbudowane zupełnie niezależnie od siebie przez cały szereg cywilizacji które wcale ani nie pomagają sobie nawzajem ani nawet nie są sobie przyjazne."

W punkcie #A5 tej strony wyjaśniłem, że relatywnie nowa teoria naukowa nazywana Konceptem Dipolarnej Grawitacji dostarczyła nam teoretycznego zrozumienia zjawiska telepatii. Owo zaś zrozumienie jest niezbędne dla efektywnego wykorzystania tego zjawiska. Jednocześnie z rozwoju naszej kominikacji radiowej doskonale widać, że nasza planeta dojrzała również technicznie do podjęcia budowy pierwszych telepatycznych urządzeń łączności. Oba powyższe osiągnięcia w zakresie telepatii, znaczy zarówno znajomość teorii zjawiska telepatii, jak i możliwość technicznej realizacji urządzeń telepatycznych, całkowicie wynikają z rozwoju "ziemskiej" nauki i techniki, tj. zostały one odkryte, rozpracowane i są przewidziane do zbudowania na Ziemi. Jednakże, mając w pamięci możliwości i unikalne atrybuty telepatycznych urządzeń łączności, wystarczy jedynie spojrzeć na nagłówki współczesnych gazet, i na tytuły niektórych książek, aby uświadomić sobie, że urządzenia do łączności telepatycznej są już od dawna używane na Ziemi. Tyle że te już używane na Ziemi urządzenia telepatyczne pozostają w posiadaniu wrogiej ludziom pozaziemskiej cywilizacji popularnie znanej ludziom pod nazwą UFOnauci.
Niezależnie od urządzeń telepatycznych, ja kiedyś miałem także honor wynalezienia i rozpracowania dyskoidalnego statku kosmicznego z napędem magnetycznym o nazwie magnokraft. Mój magnokraft wynaleziony został wyłącznie na podstawie moich zawodowych zainteresowań w systemach napędowych, tj. bez żadnej inspiracji czy wpływu ze strony wehikułów UFO. Na początku tych prac akceptowałem, że magnokraft stanowił tylko będzie latającego następcę dla silnika elektrycznego. To bowiem sugerowały analogie i symetrie wyrażone tzw. Tablicą Cykliczności (pokazaną w monografii [1/4] j